رابطه علی انگیزش درونی، درگیری تحصیلی و خودنظم‌جویی تحصیلی با عملکرد تحصیلی از طریق یادگیری خود-هدایتی در دانش‌آموزان دبیرستانی شهر بندرعباس

Abstract

هدف: هدف از مطالعه‌ی حاضر بررسی رابطه علی انگیزش تحصیلی، درگیری تحصیلی و خودنظم‌جویی با عملکرد تحصیلی از طریق یادگیری خودهدایتی بوده است. به این منظور در مدل پیشنهادی، انگیزش تحصیلی، درگیری تحصیلی و خودنظم‌جویی تحصیلی به‌عنوان پیش‌بین‌های عملکرد تحصیلی و یادگیری خود هدایتی به‌عنوان متغیر میانجی موردسنجش قرار گرفته است. روش: جامعه آماری شامل کلیه دانش‌آموزان دبیرستانی شهر بندرعباس بود که به روش نمونه‌گیری تصادفی 390 نفر (195 دختر و 195 پسر) به‌عنوان نمونه از بین آن‌ها انتخاب شدند. در پژوهش حاضر از چهار پرسشنامه‌ی یادگیری خود-هدایتی سو و همکاران (2015)، درگیری تحصیلی ریو و تیسنگ (2011)، خودنظم‌جویی تحصیلی پنتریچ و دیگروت (1990) و انگیزش تحصیلی هارتر (1980) جهت جمع‌آوری داده‌ها استفاده شد. ارزیابی مدل پیشنهادی با استفاده از مدل‌سازی معادلات ساختاری انجام گرفت. یافته‌ها: نتایج نشان داد که تمامی ضرایب مسیر بین متغیرها، از لحاظ آماری معنی‌دار بودند. در این مدل، رابطه انگیزش تحصیلی، درگیری تحصیلی و خودنظم‌جویی تحصیلی با عملکرد تحصیلی مثبت و معنی­دار بود. همچنین رابطه‌یادگیری خود-هدایتی با عملکرد تحصیلی مثبت و معنی‌دار بود. روابط غیرمستقیم با استفاده از روش بوت استراپ بررسی شدند که نتایج نشان داد همه فرضیه‌های غیرمستقیم مورد تأیید قرار گرفتند. نتیجه­گیری: یافته­های پژوهش به­طور کلی از نقش متغیرهای انگیزشی در عملکرد تحصیلی حمایت کرده است و یادگیری خود هدایتی را به عنوان یک متغیر واسطه­ای در رابطه­ی این متغیرها با عملکرد تحصیلی مورد توجه و تاکید قرار داده است. بر این اساس توصیه می­گردد مشاوران مدارس و معلمان در فرایند آموزش، یادگیری خودهدایتی را مورد توجه قرار دهند.