عوامل مؤثر بر استرس شغلی دانش‌آموختگان شاغل در کلانتری‌های تهران بزرگ

Abstract

هدف و زمینه: استرس شغلی یکی از شایع‌ترین بیماری‌های عصر ماست. تحقیقات نشان می‌دهند که استرس شغلی می‌تواند از ناحیه عوامل فردی، ماهیت و ویژگی‌های شغلی و نقش‌های سازمانی، ساختار سازمانی، ارتباطات، مدیریت سازمان و غیره بر فرد وارد شود. بنابراین شناخت و درک صحیح از عوامل استرس‌زای شغلی و تعدیل و کاهش آن‌ها تا سطح منحنی نرمال می‌تواند باعث ایجاد بسترهای رشد و بالندگی سازمان شود. هدف کلی در این تحقیق شناسایی میزان استرس شغلی دانش آموختگان شاغل در کلانتری‌های تهران بزرگ و عوامل موثر بر آن است. روش: این پژوهش از نوع پیمایشی می‌باشد. متغیرهای موثر بر استرس که در این تحقیق به آن پرداخته شده است عبارتند از: ویژگی‌های فردی (سن و جنسیت)، ساختار سازمانی، ویژگی‌های نقش، آموزش و منابع محیطی. برای سنجش میزان تأثیر هر یک از این متغیرها از روش‌های مختلف مثل تحلیل رگرسیون ساده و چند متغیره، ضریب همبستگی اسپیرمن، من ویتنی و کروسکال والیس استفاده شده است. جامعه آماری این پژوهش دانش آموختگان دانشگاه علوم انتظامی از سال 1380 تا 1385 می‎باشند که در کلانتری‎های تهران بزرگ مشغول به کار هستند. نمونه‌ها به صورت تصادفی ساده انتخاب شده‌اند که با توجه به حذف پرسشنامه‌های ناصحیح و ناقص تعداد 107 پرسشنامه صحیح جهت تحلیل آماری مورد قبول واقع شده‌اند. یافته‌ها: بر اساس نتایج تحقیق بین ویژگی‌های فردی کارکنان (سن، جنسیت، تأهل و. . . ) و همچنین منابع محیطی با استرس شغلی کارکنان رابطه‌ای مشاهده نشد؛ ولی بین آموزش، ویژگی‌های نقش و ساختار سازمانی، رابطه معناداری وجود دارد. نتایج: بر اساس تحلیل رگرسیون چندمتغیره از بین متغیرهای مستقل مورد بررسی متغیر ساختار سازمانی سهم بیشتری در پیشگویی رفتار متغیر وابسته دارد.