مقاومت به انسولین در دوره انتقال در گاوهای شیری

Abstract

در سال های اخیر مطالعه تغذیه گاوهای شیری در دوره انتقال توجه زیادی به خود جلب نموده است و نتایج مطالعات نشان می دهد انتقال بهینه از این دوره می تواند سبب بهبود سلامتی و ماندگاری گاو شیری در گله گردد. مقاومت به انسولین در اواخر آبستنی سازگاری مهمی جهت ذخیره گلوکز برای رحم و غده پستان است وتا اوایل زایش ادامه می-یابد و در طول یک سوم انتهایی آبستنی به صورت کاهش حساسیت به انسولین که پیش رونده و برگشت پذیر است اتفاق می افتد. انسولین نقش های متابولیکی زیادی در جهت حفظ مواد مغذی در بدن دارد و تست تحمل گلوکز روش معمول اندازه گیری مقاومت به انسولین در بدن می باشد. عواملی نظیر پیشرفت آبستنی، چاقی، افزایش انسولین خون، افزایش چربی خون و سوء تغذیه در میزان بروز مقاومت به انسولین مؤثر هستند. الگوی اسیدهای چرب مصرفی، نوع غله استفاده شده در جیره، همزمانی دسترسی به انرژی و آمونیاک توسط میکروارگانیزم های شکمبه و مکمل کردن جیره با عنصر کروم از موارد مؤثر در تعدیل مقاومت به انسولین می باشند.