دستور ساختمدار: شواهدی از گروه اسمی مرکب در زبان فارسی

Abstract

گروه­ اسمی متمم­ساز به لحاظ معنایی متمم و به لحاظ نحوی ادات محسوب می­شود و در زبان­شناسی زایشی جایگاه‌های متفاوتی برای ادات و متمم در ساخت جمله مفروض است و راهی برای حل این تضاد وجود ندارد. مسألۀ دیگر مربوط به جایگاه­های متفاوت گروه متمم­ساز در جمله است. گروه متمم­ساز می­تواند از درون گروه اسمی خارج و در جایگاه پس از فعل ظاهر شود. زبان­شناسان در چارچوب دستور زایشی، یک ساخت را پایه و ساخت دیگر را ساخت مشتق می­دانند که در اثر حرکت گروه متمم­ساز به وجود می­آید. در این مقاله نشان می­دهیم که تحلیل مبتنی بر حرکت نمی­تواند رفتار این عناصر را به خوبی توضیح دهد. نگارنده به پیروی از نظریۀ دستور ساختمدار (گلدبرگ، 2006)، هر یک از ساخت‌های مذکور را یک ساخت مستقل در نظر می­گیرد که هیچ رابطۀ اشتقاقی بین آنها مفروض نیست. در ساختار نحوی به پیروی از فرضیۀ نحو ساده (کالیکاور و جکندوف، 2005)، از پیکربندی مسطح برای ساخت‌های نحوی استفاده می­شود که در آن ادات و متمم به‌عنوان خواهر هسته، در ساخت جمله درج می­شوند.