مقایسه تأثیر آموزش شایستگی هیجانی و حل مسئله بر تحمل پریشانی دانشجویان دانشگاه فرهنگیان

Abstract

هدف: پژوهش حاضر با هدف مقایسه تأثیر آموزش شایستگی هیجانی و حل مسئله بر تحمل پریشانی در دانشجویان انجام شد. روش: روش پژوهش، نیمه‌آزمایشی با طرح پیش‌آزمون-پس‌آزمون-پیگیری با گروه گواه نابرابر بود. نمونه پژوهش شامل 71 نفر (گروه آزمایش شایستگی هیجانی 24 نفر، گروه آزمایشی حل مسئله 20 نفر و گروه گواه 27 نفر) از بین دانشجویان دانشگاه فرهنگیان استان مازندران بود که با روش نمونه‌گیری خوشه‌ای چندمرحله‌ای و به‌صورت تصادفی (قرعه‌کشی) انتخاب شدند. ابزار اندازه‌گیری، پرسشنامه تحمل پریشانی سیمونز و گاهر (2005) بود. برای گروه‌های آزمایشی، آموزش شایستگی هیجانی و حل مسئله طی 10 جلسه و به‌مدت یک ماه آموزش داده شد، در این مدت آزمودنی‌های گروه گواه هیچ‌گونه مداخله‌ای دریافت نکردند. یافته‌ها: نتایج آزمون تحلیل واریانس در اندازه‌گیری‌های مکرر، نشان داد آموزش شایستگی هیجانی سبب افزایش تحمل پریشانی در دانشجویان می‌شود. آموزش حل مسئله نیز سبب افزایش تحمل پریشـانی در دانشجویان می‌شود. هم‌چنین، یافته‌ها نشان داد بین تأثیر دو گروه شایستگی هیجانی و حل مسئله بر تحمل پریشانی دانشجویان تفاوت معناداری وجود ندارد. نتیجه‌گیری: این نتایج می‌تواند پشتوانه‌ای برای به‌کارگیری شایستگی هیجانی و حل مسئله برای افزایش تحمل پریشانی در دانشجویان باشد.