بررسی رابطه بین سبک‌های حل مسأله و اهمال‌کاری تحصیلی دانش‌آموزان دبیرستانی: نقش میانجی خودکارآمدی تحصیلی

Abstract

هدف: پژوهش حاضر با هدف بررسی رابطه بین سبک­های حل مسأله و اهمال­کاری تحصیلی با میانجی‌گری خودکارآمدی تحصیلی در دانش‌آموزان دوره متوسطه صورت پذیرفت. روش: روش این پژوهش توصیفی – همبستگی با استفاده از تحلیل مسیر در مدل‌سازی معادلات ساختاری بود. شرکت‌کنندگان در پژوهش 334 نفر (171 دختر و 163 پسر) دانش­آموز دبیرستانی شهرستان زابل بودند که بر اساس روش نمونه­گیری خوشه­ای تصادفی چندمرحله‌ای انتخاب شدند. به‌منظور بررسی متغیرهای پژوهش، هر یک از شرکت‌کنندگان، پرسش­نامه­های سبک­های حل­مسأله (کسیدی و لانگ، 2006)، خودکارآمدی تحصیلی (مورگان و جینکز، 1999) و پرسشنامه اهمال­کاری تحصیلی (سولومون و راث بلوم، 1984) را تکمیل نمودند. یافته‌ها: نتایج تحلیل مسیر نشان داد که خودکارآمدی تحصیلی بین سبک­های درماندگی، خلاقیت و اهمال­کاری تحصیلی دانش­آموزان، نقش میانجی­ را ایفا می­کند. همچنین، سبک­های گرایش به حل­مسأله و اعتماد به حل مسأله به‌صورت غیرمستقیم و از طریق خودکارآمدی تحصیلی، اهمال­کاری تحصیلی دانش­آموزان را تحت تأثیر قرار می‌دهد. نتیجه‌گیری: معانی ضمنی یافته­های پژوهش حاضر این است که از طریق شناسایی سبک­های حل­مسأله دانش‌آموزان می­توان در راستای بهبود و افزایش خودکارآمدی آنها اقدام کرد که نتیجه آن کاهش اهمال­کاری دانش­آموزان خواهد بود.