بررسی تأثیر تغییر ساختار مشاغل بر رضایت شغلی کارکنان، در یکی از یگان‌های انتظامی

Abstract

زمینه و هدف: ساختار سازمان و مشاغل- چه از منظر ذهن‌گرایی و چه با رویکرد عین‌گرایی- بر روی عملکرد و متغیرهای رفتاری نیروی انسانی تأثیر محسوس دارد. یافتن و ساختن ساختار مناسب، می‌تواند به عنوان یک مزیت رشددهنده برای سازمان، منشأ خیر و منبع قدرت تلقی شود. هدف ما در این نوشتار، بررسی تأثیر اجرای ساختار جدید مشاغل، در یک یگان انتظامی بر روی ابعاد رضایت شغلی کارکنان است. روش‌شناسی: این تحقیق از لحاظ ماهوی، جزء تحقیقات کمّی و از بُعد هدف، کاربردی و از لحاظ راهبرد تحقیق، پیمایشی است. جامعه آماری، کارکنان شاغل در یک سازمان انتظامی است که با توجه به تعداد جامعه (329 نفر) و بر اساس فرمول کوکران، به عنوان حجم نمونه انتخاب شدند. ابزار گردآوری داده‌ها، پرسشنامه محقق ساخته است که روایی آن از لحاظ صوری و سازه، به تأیید خبرگان و اساتید دانشگاه رسیده و پایایی آن بر مبنای فرمول آلفای کرونباخ 94/0 تعیین شد. نتیجه‌گیری: نتایج بیانگر آن است که سطح رضایت شغلی پس از اعمال ساختار جدید مشاغل در سه بُعد رضایت از خود شغل، رضایت از محیط کار و امید به آینده شغلی، کاهش‌یافته؛ ولی در بُعد حجم مناسب کار، رابطه خاصی مشاهده نشده است و به‌طورکلی، رضایت شغلی کارکنان- پس از اعمال ساختار جدید- کاهش‌یافته است. یافته‌ها: محققان به دلیل مسئولیت اجرایی و سازمانی در معاونت منابع انسانی؛ پس اجرای ساختار جدید مشاغل، شاهد رشد تقاضای خروج از یگان بوده‌اند. از دلایل (تجربی) کاهش رضایت شغلی در این سطح از تحلیل؛ می‌توان به مواردی مانند کاهش نیروی انسانی و افزایش بار مسئولیت افراد، کوچ سازمانی و از بین رفتن حافظه علمی و دانشی و ارتباطی سازمان، عدم امید به رشد و ترقی در کارراه‌های تعریف شده سازمانی، اشاره کرد.