تأثیر عدالت سازمانی بر انگیزش در راستای بهبود عملکرد با در نظر گرفتن نقش میانجی رابطه رهبر-عضو و نقش تعدیلگر‌ فرهنگ (مورد مطالعه نیروی انتطامی استان گیلان)

Abstract

هدف از تحقیق حاضر بررسی تأثیر ابعاد عدالت سازمانی بر انگیزش در راستای بهبود عملکرد با در نظر گرفتن نقش میانجی رابطه رهبر-عضو و نقش تعدیلگر فرهنگ در نیروی انتظامی استان گیلان می‌باشد. مدل تحقیق با اقتباس از مدل سلواراجان، سینگ و سولانسکی (2018) ارائه شده است. جامعه آماری تحقیق حاضر نیروهای پلیس مبارزه با مواد مخدر شهر رشت به تعداد 154 نفر می‌باشد. با استفاده از فرمول کوکران حجم نمونه 110 نفر براورد شد. برای تجزیه و تحلیل داده‌ها از نرم‌افزارهای SPSS و SmartPLS3 استفاده شده است. برای تعیین نرمال بودن توزیع متغیرهای موردبررسی از آزمون کولموگوروف-اسمیرنوف استفاده گردید. روایی تحقیق با استفاده از روایی محتوا،همگرا و ممیز تأیید شد و پایایی تحقیق نیز برای متغیرهای تحقیق با استفاده از آلفای کرونباخ بیشتر از 7/0 به دست آمد. تحلیل یافته‌ها نشان داد که عدالت تعاملی و عدالت توزیعی بر رابطه رهبر-عضو تأثیر مثبت و معناداری دارد و رابطۀ رهبر-عضو بر انگیزش در راستای بهبود عملکرد مورد تأیید قرار گرفت. علاوه بر این، ثابت شد عدالت تعاملی و توزیعی موجب افزایش انگیزش در راستای بهبود عملکرد با در نظر گرفتن نقش میانجی رابطه رهبر-عضو و نقش تعدیلگر فرهنگ می‌شود. همچنین مشخص شد عدالت تعاملی بر رابطه رهبر-عضو با در نظر گرفتن نقش تعدیلگر فرهنگ تأثیر معناداری دارد اما عدالت رویه‌ای و عدالت توزیعی بر رابطه رهبر-عضو با در نظر گرفتن نقش تعدیلگر فرهنگ تأثیر معناداری ندارد. نتایج این پژوهش نشان داد مدیران سازمانی می‌توانند با افزایش عدالت سازمانی و ارتقای رابطۀ رهبر-عضو موجب افزایش انگیزش و بهبود عملکرد کارکنان شوند.