پیمایشی در زمینه کاربرد یادگیری خودراهبر به‌عنوان رویکردی نو در توسعه حرفه‌ای معلمان

Abstract

در دهه اخیر، نوعی تغییر پارادایمی در رشد حرفه‌ای معلمان رخ داده است. بدین معنی که جهت‌گیری آموزشی از انتقال دانش و مهارت‌ها به روشی که معلمان دانش خود را از طریق ایجاد فرصت‌های ناب یادگیری ارتقا می‌دهند، تغییر یافته است. این نوع یادگیری حاصل ابتکارات معلم بوده و فرآیندی است که از تعیین نیازهای درونی معلم شروع و در تعیین اثربخشی برنامه‌های رشد حرفه‌ای نقش اساسی را ایفا می‌نماید. پژوهش حاضر با هدف بررسی وضعیت موجود یادگیری خودراهبر معلمان به‌عنوان رویکردی نو در توسعه حرفه‌ای انجام شد. در این پژوهش، روش تحقیق توصیفی از نوع پیمایشی می‌باشد. جامعه آماری این پژوهش شامل معلمان منطقه 14 آموزش و پرورش شهر تهران است که در آن از روش نمونه‌گیری تصادفی ساده استفاده شده است. داده‌های مورد نیاز از طریق پرسشنامه رشد حرفه‌ای خودراهبری گردآوری شد. تحلیل داده‌ها با آزمونt تک‌نمونه‌ای نشان داد که از نظر پاسخگویان وضعیت رشد حرفه‌ای خودراهبری دبیران در سح بالایی قرار دارد. همچنین یادگیری خودراهبری دبیران در زیر مولفه‌های جهت‌گیری درونی، بیرونی و تحقیقی به یادگیری در حد مناسبی قرار دارد و در مولفه جهت‌گیری همکارانه به یادگیری تا حدودی مناسب می‌باشد.