عوامل خانوادگی مؤثر بر گرایش به نابهنجاری اجتماعی و راه‌کارهای پیشگیری از آن

Abstract

زمینه و هدف: پدیده روسپی‌گری خیابانی به‌عنوان یک مسئله و معضل اجتماعی در جامعه ایران پدیدار‌شده است. نظریه‌پردازان بر این باورند که خانواده به‌عنوان یکی از عوامل اصلی مؤثر بر سن شروع روسپی‌گری، نقش مهمی را ایفاء می‌نماید. مقاله حاضر به‌منظور‌شناسایی عوامل خانوادگی مؤثر بر سن شروع روسپی‌گری خیابانی در تهران بزرگ از منظر جامعه‌شناسی مورد مطالعه قرار گرفته است. روش: تحقیق از نوع پیمایشی است؛ ابزار آن پرسشنامه خودساخته که از روایی و پایایی لازم برخوردار می‌باشد (76/0=α). همچنین از روش نمونه‌گیری در دسترس استفاده که 512 نفر به‌عنوان حجم نمونه انتخاب شدند. یافته‌ها: میانگین سن شروع گرایش به روسپی‌گری حدود 19 سالگی بوده که اولین تجربه جنسی نامشروع، اثرات مهمی بر گرایش آنان به این حرفه فراهم نموده است. از عوامل مؤثر خانوادگی بر سن شروع روسپی‌گری خیابانی عبارت‌اند از: پایبندی مذهبی والدین، تحصیلات والدین، وجود اخلاق در خانواده، مهر و محبت و حفظ استقلال، اسباب آرامش و ایمنی در خانواده و غیره می‌باشد. اما جنبه‌های عینی و ظاهری خانواده نظیر شغل و وضعیت اقتصادی و سبک پوشش و غیره بر سن شروع روسپی‌گری خانواده مؤثر نبوده است. بنابراین جنبه‌های فرهنگی و هویتی خانواده بر ابعاد عینی آن، تأثیر قابل توجهی بر سن شروع روسپی‌گری دارد. نتیجه‌گیری: راه‌کارهای انتظامی و پیشگیرانه پدیده روسپی‌گری خیابانی، عبارت خواهد بود از: هماهنگی نیروی انتظامی با سایر نهادهای اجتماعی (خانواده، قوه قضائیه و سازمان بهزیستی و سایر دستگاه‌های ذی‌ربط)، در بحث پیشگیری انتظامی گسترش فرهنگ عفاف و حجاب، مدیریت سامان‌دهی زنان خیابانی، مدیریت ساماندهی دختران فراری و جامعه‌پذیری مجدد آنان، اشاره‌شده است.