عوامل مدیریتی مؤثر در پیشگیری از آسیب‌پذیری کارکنان مرزبانی در برابر گروهک‌های تروریستی

Abstract

زمینه و هدف: هدف از این پژوهش، شناخت عوامل مدیریتی مؤثر در پیشگیری از آسیب‌پذیری کارکنان مرزبانی استان سیستان و بلوچستان در برابر گروهک‌های تروریستی طی سال‌های 1388 تا 1396 است. روش: بنیان روش‌شناسی پژوهش مبتنی بر رویکرد ترکیبی یا آمیخته است. مشارکت‌کنندگان مرحله کیفی، شامل 17 نفر از خبرگان دارای سابقه خدمتی در مشاغل فرماندهی و مدیریتی در مرزبانی استان سیستان و بلوچستان است که براساس اصل اشباع نظری تعیین و نظرهای ایشان با رویکرد تلخیصی تحلیل و تفسیر شد. جامعه آماری بخش کمی شامل فرماندهان و مدیران ارشد مرزبانی استان سیستان و بلوچستان است که 32 نفر به‌عنوان حجم نمونه تعیین شد. داده‌های پرسشنامه‌ها با استفاده از آمارهای توصیفی و آزمون‌های کای دو، کولموگروف – اسمیرنوف و فریدمن تحلیل شد. یافته‌ها: به تفکیک کارکردهای مدیریتی، مهم‌ترین گزاره‌های مؤثر در هریک از عوامل، از دیدگاه فرماندهان، نخبگان و صاحب‌نظران فرماندهی مرزبانی استان سیستان و بلوچستان شناسایی و استخراج شد. نتایج: «ایجاد تغییر مداوم در ساعت‌های اعزام نیروها به گشت و یا استقرار در کمین‌گاه‌های مرزی» در بعد برنامه‌ریزی، «واگذاری مشاغل فرماندهی و مدیریتی به کارکنان لایق، باتجربه، باانگیزه، شجاع و مستعد» در بعد هدایت و رهبری، «حمایت دستگاه قضایی از تیراندازی کارکنان مرزبانی در محدوده حریم امنیتی مرز» در بعد سازماندهی و هماهنگی و «نظارت و کنترل فرماندهان و مسئولان بر عملکرد کارکنان زیرمجموعه خود» در بعد نظارت و کنترل به‌عنوان مهم‌ترین گزاره‌ها شناسایی شدند.