ارائه مدل توانمندسازی فرماندهان و مدیران آموزشی نیروی انتظامی

Abstract

زمینه و هدف: با توجه به نقش انکارناپذیر مدیران و فرماندهان آموزشی نیروی انتظامی در ارتقاء و توسعه نیروی انسانی این نیرو، توانمندسازی آنان با نگاهی علمی و نظام­مند اهمیت مضاعف پیدا می­کند. بدین منظور پژوهش حاضر با نگرش سیستمی و جامع به‌دنبال دستیابی به یک مدل فراگیر در زمینه توانمندسازی فرماندهان و مدیران آموزشی نیروی انتظامی است. روش‌شناسی: پژوهش حاضر، اکتشافی و تفسیری و دارای رویکرد استقرایی است که تلفیقی از روش‌های کیفی و کمی در آن استفاده ‌شد. جامعه آماری پژوهش را فرماندهان و مدیران آموزشی نیروی انتظامی تشکیل داده‌اند. نمونه‌گیری در هر دو بخش کیفی و کمی با استفاده از روش نمونه‌گیری قضاوتی و هدفمند صورت گرفت که در مرحله کیفی 14 نفر و در مرحله کمی برای آزمون دوجمله­ای 40 نفر و برای مدلسازی ساختاری تفسیری 10 نفر انتخاب شدند. پس از شناسایی عوامل از ادبیات و نهایی‌سازی آنها از طریق مصاحبه با خبرگان، فهرست نهایی عوامل از طریق داده­های پرسشنامه­ای و آزمون دوجمله­ای مشخص شد. در نهایت به‌منظور تحلیل تعاملات بین عوامل، از تکنیک مدل‌سازی ساختاری تفسیری و تحلیل میک مک استفاده شد. یافته‌ها: تعداد 15 عامل به‌عنوان عوامل اصلی مؤثر بر توانمندسازی فرماندهان و مدیران آموزشی نیروی انتظامی شناسایی شدند که پس از تحلیل مدل‌سازی ساختاری تفسیری، تعاملات عوامل در شش دسته به‌دست آمدند و در نهایت با تحلیل میک ­مک عوامل به چهار دسته خودمختار، وابسته، پیوندی و مستقل تقسیم شدند. نتایج: براساس یافته‌های پژوهش، تمرکز بر عواملی که تأثیرگذاری بالایی بر سایر عوامل دارند می­تواند تأثیر مضاعفی بر ارتقای توانمندی فرماندهان و مدیران آموزشی نیروی انتظامی داشته باشد. در این بین در دسترس قرار دادن منابع کافی و استفاده از نظام پاداش­دهی مبتنی بر عملکرد و سازوکارهای انگیزشی، تأثیر بالایی بر ارتقای توانمندی دارد که در تصمیم­گیری‌های مدیریتی و بکارگیری سیاست­های سازمانی باید مدنظر قرار گیرند.