رویکردی جامعه‌شناختی به نقش بازنشستگان ناجا بر امنیت اجتماعی

Abstract

پژوهش حاضر که از نوع مطالعات اسنادی ـ کتابخانه‌ای است، با بررسی نظریه‌های جامعه‌شناسی، قرآنی ـ اسلامی، بهره‌گیری از مقالات علمی، پژوهشی و... به‌دنبال تحلیلی جامعه‌شناختی از نقش و اثرگذاری بازنشستگان نیروی انتظامی جمهوری اسلامی ایران به‌ عنوان سرمایه‌های انسانی در تأمین و ارتقاء امنیت اجتماعی با رویکرد پیشگیرانه می‌باشد. در این مقاله تأثیر روابط اجتماعی بازنشستگان ناجا بر ایجاد و ارتقاء امنیت اجتماعی به‌ویژه در سطح محلات و مناطق مسکونی با تأکید بر تأثیر مستقیم بر سه شاخص اعتماد، همبستگی و مشارکت اجتماعی و در نتیجه سرمایه اجتماعی آحاد مردم بررسی می‌شود. بر این اساس و با توجه به یافته های پژوهش، بازنشستگی منجر به افزایش اوقات فراغت کارکنان و به ‌دنبال آن ایجاد و افزایش سطح روابط و تعاملات اجتماعی آنها می‌شود که این روابط جدید یا ارتقاء یافته، در صورت هدایت هدفمند، با افزایش اعتماد، همبستگی و مشارکت اجتماعی، منجر به افزایش سرمایه اجتماعی حوزه عمل بازنشسته و در نتیجه ایجاد و ارتقاء امنیت اجتماعی محله یا منطقه عمل وی گردیده که این مسئله خود، در رابطه با بازنشستگان نیروی انتظامی با توجه به ویژگی‌های شغلی، تجربه و تخصص آنها به‌ویژه آشنایی به تهدیدات، آسیب‌ها و فرصت‌های حوزه سرزمینی به‌مراتب ملموس‌تر، محسوس‌تر و اثرگذارتر خواهد بود. بنابراین سازمان‌های متبوع بازنشستگان، که در این پژوهش، نیروی انتظامی جمهوری اسلامی ایران و کانون بازنشستگان آن می‌باشد، می‌توانند با هدایت هدفمند بازنشستگان در برقراری، حفظ و ارتقاء روابط و تعاملات اجتماعی کارکنان خود، پیش و پس از بازنشستگی، به‌روش‌های مختلف از جمله راه‌کارهای پیشنهادی در این مقاله (عضویت در شورایاری‌ها، هیئت امنای مساجد و...)، ضمن جلوگیری از انزوا، سرخوردگی و فرسودگی بازنشستگان، با برنامه‌ریزی دقیق، اهداف مورد نظر از جمله ایجاد و ارتقاء امنیت اجتماعی در سطح کشور که اساساً از اهداف کلان ناجا نیز می‌باشد را محقق سازند