ارزیابی اثر زمان برداشت و مدت نگهداری میوه در سردخانه بر روی برخی خصوصیات کیفی میوه زغال اخته

Abstract

<strong>زمینه مطالعاتی</strong>: ارزیابی خواص فیزیکوشیمیایی میوه­ها در طی مراحل مختلف بلوغ، برای دستیابی به محصول با کیفیت بالا و گسترش طول دوره انبارمانی ضروری می­باشد. <strong>هدف</strong>: بررسی تأثیر زمان برداشت بر خواص فیزیکی­شیمیایی، ویتامین ث و کیفیت میوه­های زغال اخته در طول دوره انبارمانی بود.<strong> روش کار</strong>: در این پژوهش اثر زمان برداشت (برداشت اول در مرحله برداشت تجاری و برداشت دوم به فاصله 5 روز بعد از برداشت اول) و مدت نگهداری میوه در سردخانه بر برخی ویژگی­های فیزیکوشیمیایی میوه زغال­اخته در دو مرحله زمان برداشت انجام شد. میوه‌ها به سردخانه با دمای°C 4 و رطوبت نسبی 85-80٪ به مدت 21 روز منتقل شدند و صفات کیفی از قبیل محتوای pH، مواد جامد محلول کل (TSS)، اسیدیته کل (TA)، نسبت TSS/TA، ویتامین ث، میزان نشت یونی و تولید اتیلن میوه­ها در طول دوره انبارمانی (زمان صفر انبارمانی (0)، 7، 14 و 21 روز پس از انبارمانی) مورد ارزیابی قرار گرفتند. <strong>نتایج</strong>: تاخیر در برداشت تاثیر معنی­داری بر میزان pH و نشت یونی میوه­ها نداشت، اما سبب افزایش (01/0 P<) نسبت مواد جامد محلول به اسیدیته قابل تیتراسیون (TSS/TA) و کاهش میزان اسیدیته قابل تیتراسیون (TA) میوه گردید. از نظر طول دوره نگهداری در انبار در تمام صفات مورد بررسی اختلاف معنی­داری (01/0 P<) وجود داشت. به­طوری که با پیشرفت مرحله بلوغ و رسیدگی میوه در طول دوره انبارمانی، میزان مواد جامد محلول کل (TSS) و تولید اتیلن در میوه­های برداشت دوم با افزایش طول دوره نگهداری در انبار نسبت به برداشت اول روند افزایشی نشان دادند، درحالی­که محتوای ویتامین ث برداشت اول روند کاهشی بیشتری نشان داد. <strong>نتیجه گیری نهایی</strong>: تأخیر در برداشت، سبب افزایش مواد جامد محلول کل (به عنوان یک پارامتر کیفی مهم می‌باشد که رابطه مستقیم با کیفیت خوراکی میوه در زمان رسیدن دارد) و کاهش اسیدیته میوه گردید که در نتیجه نسبت قند به اسید افزایش یافته و سبب افزایش کیفیت میوه‌ها ­گردید. همچنین تأخیر در برداشت سبب افزایش ویتامین ث میوه، که به عنوان یک آنتی­اکسیدان طبیعی در گیاه می­باشد، شد. ولی زمان برداشت تأثیری بر میزان pH و نشت یونی نداشت.با گذشت مدت زمان انبارمانی، میزان pH، نسبت مواد جامد محلول کل به اسیدیته کل و نشت یونی میوه­ها افزایش یافتند، در حالی که محتوای اسیدیته کل کاهش یافت.