روایی الزام در تربیت دینی از نظر قرآن*

Abstract

در این مقاله «تربیت دینی» عبارت است از «مجموعۀ اعمال عمدی و هدف‌دار به منظور پرورش بعد دینی افراد، به نحوی که به دین و آموزه‌های آن ایمان بیاورند و در عمل به آن‌ها ملتزم باشند.» طبق این اصطلاح، تربیت دینی محور و مهم‌ترین جزء تعلیم و تربیت اسلامی است، به طوری که بدون آن تربیت اسلامی به معنای واقعی‌اش محقق نمی‌شود. در تربیت دینی مربیان می‌توانند از روش‌های مختلفی برای تربیت افراد بهره گیرند. یکی از این روش‌ها می‌تواند روش «الزام» باشد. در این روش افراد به پذیرفتن دین، افزایش میزان ایمان و انجام دستورهای عملی دین وادار می‌شوند. شاید در ابتدا به نظر برسد که مربیان چنین حقی ندارند که افراد را به پذیرفتن دین و یا انجام اعمال دینی مانند نماز وادارکنند و در اصل، دینداری اجبار بردار نیست. بنابراین یکی از سؤالات مهمی که در این زمینه مطرح می‌شود این است که آیا مربیان مجازند در تربیت دینی افراد از الزام و اجبار استفاده کنند.