اثربخشی درمان‌های شناختی-رفتاری و مثبت نگر بر عملکرد اجتماعی-انطباقی و فرسودگی تحصیلی دانش‌آموزان کمال‌گرا

Abstract

هدف پژوهش حاضر بررسی اثربخشی درمان­های مثبت­نگر و شناختی-رفتاری بر عملکرد اجتماعی-انطباقی و فرسودگی تحصیلی دانش­آموزان کمال­گرا است. این پژوهش آزمایشی، با طرح پیش­آزمون و پس­آزمون و گروه کنترل انجام شد. جامعه آماری این پژوهش شامل دانش­آموزان دختر کمال­گرای مدارس متوسطه شهر رشت در سال 1395 است. نمونه پژوهش 69 دانش­آموز دختر کمال گرا بود که به صورت تصادفی به سه گروه (دو گروه آزمایشی و یک گروه کنترل) گمارده شدند. برای جمع­آوری داده­ها، از مقیاس کمال گرایی بالینی استوبر، پرسش­نامه عملکرد اجتماعی-انطباقی سالملا-آرو و همکاران و مقیاس فرسودگی تحصیلی پرایس و همکاران استفاده شد. گروه­های آزمایش، درمان­های مثبت­نگر و شناختی-رفتاری را در 10 جلسه دریافت کردند و گروه کنترل مداخله­ای نگرفت. نتایج نشان داد که درمان های مثبت نگر و شناختی-رفتاری در افزایش عملکرد اجتماعی-انطباقی و کاهش فرسودگی تحصیلی دانش­آموزان کمال­گرا تأثیر دارد. بین اثربخشی دو درمان تفاوتی به­دست نیامد. این یافته­ها بیان می­کند که درمان مثبت­نگر به اندازه درمان شناختی-رفتاری مؤثر است و می­توان از آن به عنوان درمان جایگزین استفاده کرد.