اثربخشی بستۀ آموزشی ارتقای کارکردهای اجرایی در افزایش خودتنظیمی: نقش واسطه ای برنامه ریزی

Abstract

توانایی خودتنظیمی یکی از عامل های مهم در رابطه با بسیاری از پیامدهای مثبت روانشناختی است از این رو ارتقا و آموزش آن به دانش آموزان یک ضرورت است. هدف اصلی پژوهش حاضر آزمون اثربخشی آموزش ارتقای کارکردهای اجرایی بر خودتنظیمی بر اساس نقش واسطه ای برنامه ریزی بود. طرح پژوهش از نوع شبه آزمایشی با پیش آزمون- پس آزمون با گروه کنترل بود. جامعۀ آماری شامل کلیۀ دانش آموزان مقطع 2 شهر تهران می شد و شرکت کنندگان در پژوهش شامل 40 دانش آموز می شد که در سال تحصیلی 98-1397 در مدارس دولتی ثبت نام کرده بودند. شرکت کنندگان از طریق نمونه گیری در دسترس انتخاب شدند. در گروه آزمایش 20 دانش آموز 8 جلسۀ 90 دقیقه ای آموزش دریافت کردند. در حالی که اعضای گروه کنترل آموزشی دریافت نکردند. ابزار پژوهش پرسش نامۀ کارکردهای اجرایی (BRIEF) است. برای تحلیل داده ها از مدل های ساختاری با رویکرد حداقل مربعات جزئی در قالب الگوی MIMIC استفاده شد. از یافته های قابل توجه این پژوهش می توان به برازش مدل مفهومی و نیز تاثیر مستقیم و غیرمستقیم آموزش مبتنی بر ذهن آگاهی بر خودتنظیمی اشاره کرد. در مجموع برازش مدل نشان دهندۀ آموزش پذیری خودتنظیمی و نقش متغیر واسطه ای است.