پیش ‏بینی خودمهارگری بر اساس هیجان‏خواهی و خودمیان‏ بینی؛ نقش میانجی‏ گرانه‏ ی سبک‏های مقابله ‏ای دانش‏آموزان

Abstract

هدف از این مطالعه پیش‌بینی خودمهارگری بر اساس مؤلفه‌های هیجان‏ خواهی و خودمیان‏ بینی؛ نقش میانجی‏ گرانه ‏ی سبک‏ های مقابله‏ ای دانش‏ آموزان بود. روش پژوهش حاضر توصیفی از نوع همبستگی بود و از روش آماری مدل ‏یابی معادلات ساختاری استفاده گردید. جامعه آماری این پژوهش 380 نفر از دانش ‏آموزان منطقه 2 تهران در سال 1397 بودند. بر اساس جدول کرجسی و مورگان از بین آن‌ها 181 نفر به روش نمونه ‏گیری تصادفی خوش ه‏ای انتخاب شدند. با استفاده از پرسشنامه خودمهارگری تانجی (2004)، مقیاس هیجان ‏خواهی‏ آرنت (1992)، پرسشنامه خودمیان‏ بینی لاپسلی و همکاران (1996) و پرسشنامه سبک های مقابله‏ ای لازاروس و فولکمن (1988) مورد ارزیابی قرار گرفتند. داده‏ های به‌ دست‌آمده با استفاده از ضریب همبستگی پیرسون و رگرسیون چندگانه در سطح معناداری 05/0 و آلفای کرونباخ برای آزمون معادلات ساختاری مورد تجزیه‌وتحلیل قرار گرفت. یافته‏ها نشان داد بین خودمهارگری با هیجان‏ خواهی‏، خودمیان‏ بینی و سبک‏ های مقابله‏ ای رابطه چندگانه وجود دارد. ‏بین هیجان‏ خواهی‏ با خودمیان‏ بینی‏ و نقش میانجی ‏گرانه‏ ی سبک مقابله‏ا ی گریز-اجتناب رابطه وجود دارد. تحلیل آماری داده‏ ها بیانگر آن بود که خودمهارگری بالا باعث کاهش معنادار سطح هیجان‏ خواهی، خود میا‏ن ‏بینی و کارآمدی سبک‏ های مقابله ‏ای دانش ‏آموزان می‏شود.