طراحی سطح‌بندی آموزشی و محتوایی برای آموزش زبان فارسی به غیر ایرانیان

Abstract

چکیده در پیشینۀ آموزش زبان فارسی به غیرایرانیان شاهد این هستیم که دستور دارای بیشترین اهمیت بوده و بر خلاف سیر تکوین ها برنامه ی درسی، همچنان نیـز دارای بیشـترین اهمیـت اسـت . مـادام یکـه دستور محور آموزش زبان فارسی باشد، بحث دبن سطح ی آمـوزش زبـان پیچیـدگی خاصـ ی ایجـاد نمیکن ؛د زیرا سطحبندی محتوای دستوری تابع نیازهای صوری و غیـر ارتبـاطی اسـت و اساسـاً در سطحبندی آموزش زبان توجه چندانی به نیازهای ارتباطی زبانآموز نمیشود، اما اگر بخواهبم زبـان فارسی را به عنوان یک رسانۀ ارتباطی کارامد و متناسب با نیاز فارسیآموزان خارجی آموزش دهیم، چارها ی نداریم جز اینکه به سطحبندی محتوای آموزشی بپردازیم. بررسی بیش از 200 عنوان کتـاب آموزش زبان فارسی به غیرایرانیان نشان یم دهـد کـه مؤلفـان ایـن کتـاب هـا معیـار روشـنی بـرای سطحبندی محتوای آموزشی نداشتهاند. به بیان دیگر، در حال حاضر ، هـیچ معیـاری بـرای تعریـف سطوح آموزش زبان فارسی وجود ندارد و همین باعث شده تا هر مؤلفی بر مبنای تجربه و تعریـف شخصی خود به سطحبندی محتوای آموزش زبان فارسی بپردازد. پژوهش حاضر تلاشی است برای تعریف علمی سطوح آموزش زبان فارسی در هر چهار مهـارت ارتبـاطی گـوش دادن، گفـت وگـو، خواندن و نوشتن. در این پژوهش، پس از معرفی سـطوح اسـتاندارد آمـوزش زبـان دوم /خـارجی، تلاش یم شو د این سطوح متناسب با محتوای زبان فارسی بازتعریف شود؛ بـه اگونـه ی کـه عناصـر دستوری، نقشی، معنایی و مهارتها ی مورد تدریس در یک از سطوح مبتدی، میانی و پیشرفتۀ زبان فارسی معین شود .