نقش مشارکت مردمی درکاهش آسیب‌های اجتماعی (با تأکید بر نیروی انتظامی)

Abstract

آسیب‌های اجتماعی، خصلتی چندبعدی دارند. آنها زاده اجتماعند، بستری اجتماعی دارند و راه‌کار حل آنها نیز، اجتماعی است. درگیرکردن مردم و حساس‌ شدن آنان به آسیب‌های اجتماعی، ریشه در ماهیت این مسائل و آسیب‌های اجتماعی دارد. نهادها و ادارات اجتماعی، به‌تنهایی نمی‌توانند آسیب‌های اجتماعی را کاهش دهند. بخش دولتی به لحاظ منابع انسانی، انگیزش کارکنان، وجود کاغذبازی اداری، نسبت به بخش غیردولتی و مردمی، که برخوردار از منابع وسیع انسانی، توان خرد جمعی، خلاقیت و انگیزش‌های عمیق فردی، ملی، دینی، بشردوستانه، مذهبی و...است، ظرفیت‌ها و قابلیت‌های محدودتری دارد. ادارات و نهادهای اجتماعی ما که اکثرا دارای واحدهای جلب مشارکت مردمی هستند، رویکرد جامعه محوری را شعار و هدف مأموریت سازمانی خویش قرار داده‌اند؛ تنها با دوری از کاغذبازی اداری، تمرکز قدرت و ایجاد بستر واقعی مشارکت مردمی و جلب اعتماد شهروندان و ارتقای سطح آگاهی عمومی و حساس شدن جامعه نسبت به حوزه عمومی می‌توانند توفیقی در زمینه کاهش آسیب‌های اجتماعی بدست آورند. نیروی انتظامی نیز با بهره‌گیری از سرمایه اجتماعی مشارکت مردمی می‌تواند رسالت سازمانی خویش و تحقق اهداف پلیس جامعه محور را، با موفقیت بیشتری پیگیری کند.