جهانی‌شدن و مسئلة فرسایش حاکمیت در عصر پساوستفالیا

Abstract

مقالة پیش‌رو رابطة میان جهانی‌شدن و حاکمیت را مد نظر قرار داده و این پرسش اصلی را مطرح می‌سازد که فرایند جهانی‌شدن در عصر پساوستفالیا چه تأثیری برحاکمیت دولت‌ها گذاشته است؟ در پاسخ به سؤال مذکور، فرضیة مقاله از این قرار است که جهانی‌شدن منجر به فرسایش و زوال حاکمیت‌های ملی نگردیده و دولت‌های مستقلِ حاکم در یک آیندة قابل پیش‌بینی همچنان مهم‌ترین کنشگران نظام جهانی باقی خواهند ماند، اما جهانی‌شدن حاکمیت‌ها را دستخوش تغییرات شگرفی ساخته و از میزان استقلال و ظرفیت خوداداره‌گری آنها به نفع حاکمیت‌های فراملی کاسته است.<br /> <br /> با این حساب دولت‌ها به‌رغم حفظ حاکمیت‌های ملی و تداوم ایفای نقش محوری خود ناگزیرند اقتضائات گذار از محیط بین‌الملل به محیط جهانی، و از نظم وستفالیایی به پساوستفالیایی را بپذیرند و با طیف متنوعی از کنشگران ذی‌نفوذ در چهارچوب ترتیبات اداره‌گری جهانی برای تدبیر مسائل دنیای امروز همکاری کنند؛ درنتیجه، به نظر می‌رسد که در عصر پساوستفالیا با توجه به حضور موازی حاکمیت‌های ملی و فراملی بیشتر می‌توان از مدیریت جهانی سخن گفت تا حکومت جهانی.