نقش‌های آموزگاران در آموزش دین

Abstract

هدف این پژوهش، واکاوی تجارب زیسته آموزگاران و متخصصین علوم دینی و تربیتی درخصوص نقش‌های آموزگاران در آموزش دینی در دوره دوم دبستان است. برای دستیابی به این هدف از مصاحبه نیمه‌ساختاریافته با آموزگاران و متخصصین استفاده شد و برای تجزیه‌وتحلیل اطلاعات از روش کدگذاری و مقوله‌بندی استفاده شد. پس از تجزیه‌وتحلیل، داده‌های حاصل از مصاحبه درخصوص نقش‌های معلم در آموزش دینی، به سه مقوله متخصص و بادرایت، ارتباط عاطفی معلم (دوست و راهنما) و نقش الگویی دسته‌بندی شد. ایفای هریک از نقش‌ها نیازمند الزامات و تدابیری از جانب معلم است تا اثرگذار باشد. معلم به‌عنوان متخصص و مدبر باید دارای قابلیت‌های علاقه و تسلط لازم بر موضوعات دینی توانایی تشخیص و عملکرد مناسب در موقعیت‌های تربیتی باشد. برقراری ارتباط عاطفی و صمیمی با دانش‌آموزان نیز، با استفاده از عملکردهای مناسب آموزگار ازقبیل گفتگوی ساده و خودمانی با دانش‌آموزان، استفاده از روش‌های تشویقی متنوع، شوخ‌طبعی و روحیه شاد و فعالیت‌های محرک و غیررسمی میسر می‌شود. ازهمه‌مهم‌تر، معلم برای اینکه به‌عنوان الگو مورد توجه دانش‌آموزان قرار گیرد، باید بین گفتار و رفتارش تناسب وجود داشته باشد.