برآورد تابع تقاضای انرژی در بخش حمل و نقل جاده ای ایران، 1392-1357

Abstract

<em>(صحت مطالب مقاله بر عهده نویسنده است و بیانگر دیدگاه مجمع تشخیص مصلحت نظام نیست) </em> <em>رشد</em><em>اقتصادی</em><em> از ارکان</em><em>سیاست‌های</em><em>کلان هر</em><em>کشور است.</em><em>انرژی</em><em>یکی</em><em>از</em><em>عوامل</em><em>اصلی</em><em>و</em><em>ضروری</em><em>رشد</em><em>اقتصادی</em><em>است. در ایران، </em><em>در بین بخش‌های مصرف کننده فرآورده‌های نفتی، بخش حمل ونقل جایگاه دوم را به‌خود اختصاص داده‌است. در این میان، زیر</em><em>بخش</em><em>حمل</em><em>و نقل</em><em>زمینی</em><em>(جاده‌ای و ریلی)</em><em>حدود 92 درصد</em><em>کل</em><em>انرژی</em><em>مصرفی</em><em>بخش</em><em>حمل</em><em>و</em><em>نقل</em><em>را</em><em>به</em><em>خود اختصاص</em><em>داده</em><em>است؛ عمده</em><em>این</em><em>مصرف،</em><em>مربوط به بخش حمل</em><em>و</em><em>نقل</em><em>جاده‌ای</em><em>است. </em><em>این مقاله با مروری بر عوامل موثر بر تقاضای انرژی بخش حمل و نقل جاده‌ای، به برآورد تابع تقاضای انرژی این بخش </em><em>با استفاده از داده‌های سری زمانی 1392-1357 ایران می‌پردازد. مدل مورد نظر</em><em>OLS</em><em> است. نتایج تحقیق موید آن است که متغیر موجودی وسایل نقلیه، تأثیر مثبت و معناداری بر تقاضای انرژی دارد. کشش قیمتی حامل‌های انرژی بنزین و گاز طبیعی منفی و معنادار است. همچنین، کشش قیمتی نفت گاز اثر معناداری روی تقاضای انرژی این بخش در طی دوره مورد مطالعه نداشته است. اما، کشش درآمدی تقاضای انرژی مثبت و معنادار بوده‌است.</em>