انگاره سرو در خیال ایرانی

Abstract

پیوند بین انسان و گیاه و همسان­ انگاری آدمی و درخت از دیرینه ‏ترین تصورات و باورها در میان اقوام و ملت‏ها بوده است. درخت از منظر آدمی همواره از موقعیتی قدسی و ساحتی مینوی برخوردار بوده و در بینش اساطیری ملت‏ها تجلی‏ های مختلف و گوناگون داشته است. در این مقاله ضمن برشمردن جایگاه این عنصر قدسیانه در فرهنگ‏های مختلف، مشخصاَ اهمیت جایگاه اساطیری درخت سرو در باور ایرانیان از دوران باستان تا دوره اسلامی مشخص و با پی‎گیری جلوه‏ های اسطوره‏ای آن در آیین‏های مربوط به مرگ، تلاش می‏شود تا با مطالعه وجوه مشترک میان این مناسک، کاربرد این انگاره در آیین‏ های زادمرد بررسی شود.