سنجش پایداری توسعة گردشگری از نگاه جامعة محلی (مطالعة موردی: شهر تبریز)

Abstract

هدف از این پژوهش، سنجش پایداری توسعة گردشگری شهر تبریز بود. مقالة حاضر از نوع توصیفی‌ـ تحلیلی است و جمع‌آوری داده‏ها از طریق مطالعات کتابخانه‏ای و مشاهدة میدانی (توزیع پرسش‌نامه) انجام گرفته است. جامعۀ آماری این پژوهش 400 نفر از ساکنان محلی شهر تبریز در سال 1393 بود که برای تعیین حجم نمونه و روش نمونه‌گیری، به ترتیب از روش تعیین حجم نمونة کوکران و نمونه‌گیری تصادفی طبقه‏ای متناسب با حجم جامعه بهره گرفته شد. به منظور روایی و پایایی پرسش‌نامه، به ترتیب از روایی محتوا (نظر استادان و کارشناسان مرتبط با مسائل شهری و گردشگری) و ضریب آلفای کرونباخ استفاده شد. از طریق پرسش‌نامه‏های تکمیل‌شده از سوی گردشگران و همچنین به‌کارگیری نرم‌افزار AMOS، نیازهای این افراد و هماهنگی شاخص‏ها با عوامل توسعۀ پایدار استخراج شدند. برای ارزیابی گردشگری پایدار و ارزیابی شاخص‏های عملیاتی، روش تحلیل عاملی مرتبۀ دوم به‌کار گرفته شد. نتایج نشان داد که شاخص‏های در نظر گرفته شده همه ارتباط مثبت و معنا‏داری با ساختار مرتبة دوم، یعنی پایداری گردشگری شهر تبریز، دارند و عامل «بهداشت و سلامت» با ضریب استاندارد 003_/1 بیشترین اثر را بر گردشگری پایدار دارد.