بررسی نظردانشجویان دانشکدة علوم تربیتی و روانشناسی دانشگاه فردوسی مشهد دربارة خواندن به قصد یادگیری، خواندن به قصد لذ‌ّت، خواندن به قصد تصمیم‌گیری و دو اصل «معقول‌اندیشی» و «کمترین کوشش»

Abstract

<strong><span style="font-size: medium;">پژوهش حاضر به منظور آگاهی از نظر دانشجویان دربارة خواندن به قصد یادگیری، خواندن به قصد تصمیم‌گیری، خواندن به قصد لذت، و همچنین دربارة دو اصل «معقول‌اندیشی» و «کمترین کوشش»، در دانشکدة علوم تربیتی و روانشناسی دانشگاه فردوسی مشهد انجام شد. جامعة آماری این پژوهش پیمایشی، دانشجویان سال سوم و چهارم مقطع کارشناسی بودند. ابزار گردآوری اطلاعات، پرسشنامه بود که 253 نفر به آن پاسخ دادند. نتایج به‌دست آمده از آزمون هشت فرضیه نشان داد که: 1) دانشجویان بر «خواندن به قصد یادگیری» بیشتر از «خواندن به قصد تصمیم‌گیری» تأکید دارند؛ 2) دانشجویان مؤنث رشته‌های روانشناسی و علوم تربیتی بیشتر از دانشجویان مذکر همین رشته‌ها بر «خواندن به قصد لذت» تأکید دارند؛ 3) دانشجویان مؤنث رشته‌ علوم تربیتی و روانشناسی بیشتر از دانشجویان مذکر همین رشته‌ها بر «خواندن به قصد تصمیم‌گیری»تأکید دارند، ولی بین دانشجویان مؤنث و مذکر رشتة کتابداری در این مورد تفاوت معناداری وجود ندارد؛ 4) بین میزان تأکید بر «خواندن به قصد یادگیری» دانشجویان مؤنث و مذکر رشته‌های علوم تربیتی و روانشناسی تفاوت معناداری وجود دارد. اما بین دانشجویان مؤنث و مذکر رشتة کتابداری در این مورد تفاوتی مشاهده نمی‌شود؛ 5) تفاوت معناداری بین رشتة تحصیلی دانشجویان و مقاصد خواندن آن‌ها وجود ندارد؛ 6) اصل «کمترین کوشش»برای هر نوع خواندنی، مورد تأکید دانشجویان می‌باشد؛ 7) تفاوت معناداری بین رشتة تحصیلی دانشجویان و اصل کمترین کوشش وجود ندارد؛ 8) «معقول‌اندیشی» شکل‌دهندة رفتارهای مطالعاتی دانشجویان است.</span></strong>