مدلهای برنامهریزی چند منطقهای و کاربرد آن در کشاورزی مطالعه موردی استان فارس
چکیده
توسعه یا تحدید کشت محصولات کشاورزی در مناطق مختلف باید با توجه به محدودیت منابع و زمینهای حاصلخیز کشاورزی صورت گیرد و این مسئله لزوم طراحی یک مدل چند منطقهای الگوی کشت محصولات زراعی را آشکار می کند؛ مدلی که در عین فراگیری و یک پارچه بودن، از نظر منطقه ای تفکیک شده باشد و توانایی تمایز بین منابع مشترک و غیر مشترک را دارا باشد. تفکیک مدل از نظر منطقهای باعث افزایش دقت مدلسازی برای هر منطقه می شود و در کنار هم قرار دادن این مناطق در یک مدل فراگیر موجد نگرش فرا منطقهای می گردد. نتایج این تحقیق چنین نشان میدهد که استفاده از مدل چندمنطقهای، سود را نسبت به وضع موجود 03/2 درصد می افزاید و همچنین زمینهای بدون کشت را 3 درصد نسبت به مجموع مدلهای شهرستانی کاهش میدهد. به اشتراک گذاشتن منابع باعث میشود محصول سودآورتری مانند گندم دیم جایگزین جو دیم در مدل شهرستانی شود. این موضوع نشان می دهد که به اشتراک گذاشتن منابع کمیاب در صورت امکان می تواند در افزایش سودآوری کل منطقه مفید باشد، مضافاً اینکه در شرایط موجود اجرای این پیشنهاد با تخصیص بهینه سم و کود و نیز افزایش کارایی نظام بانکی امکانپذیر است.
کلید واژگان
مدلهای چند منطقه ایالگوی بهینه کشت
برنامه ریزی خطی
استان فارس
شماره نشریه
51تاریخ نشر
2005-05-221384-03-01
ناشر
موسسه پژوهش های برنامه ریزی، اقتصاد کشاورزی و توسعه روستاییAgricultural Planning, Economics, and Rural Development Research Institute (APERDRI)
شاپا
1022-42112645-6443
