تدوین مدل سرزندگی تحصیلی براساس خشنودی از نیازهای بنیادین روانشناختی، جهت‌گیری انگیزشی، یادگیری خودراهبر

Abstract

هدف: هدف این پژوهش تدوین مدل سرزندگی تحصیلی براساس خشنودی از نیازهای بنیادین روانشناختی، جهت­گیری انگیزشی، یادگیری خودراهبر بود. روش: روش پژوهش توصیفی از نوع همبستگی و مدل­ معادلات ساختاری بود. جامعه آماری پژوهش را همه دانش­آموزان دوره متوسطه دوم سطح شهر کامیاران تشکیل می­دادند که در سال تحصیلی 1396 مشغول به تحصیل بودند. از این جامعه با استفاده از روش نمونه­گیری خوشه­ای چندمرحله‌ای، 501 نفر از دانش­آموزان انتخاب شدند. پرسشنامه­های نیازهای بنیادین روانشناختی لاگاردیا و همکاران (2000)، جهت­گیری انگیزشی والرند و همکاران (1992)، یادگیری خودراهبر فیشر و همکاران (2001) و سرزندگی تحصیلی دهقانی­زاده و حسین­چاری (1391) به‌عنوان ابزارهای سنجش مورد استفاده قرار گرفت. تحلیل داده­ها با دو نرم‌افزار SPSS و LISREL انجام شد. یافته­ها: یافته­ها بیانگر تأثیر مستقیم و معنادار نیازهای بنیادین روانشناختی، جهت­گیری انگیزشی، یادگیری خودراهبر بر سرزندگی تحصیلی بود. نتیجه­گیری: نتایج پژوهش حاضر نشان داد که خشنودی از نیازهای بنیادین روانشناختی، جهت­گیری انگیزشی و یادگیری خودراهبر می­تواند پیش­بین مناسبی برای سرزندگی تحصیلی دانش­آموزان باشد؛ بنابراین، با افزایش این سه متغیر می­توان سرزندگی تحصیلی دانش­آموزان را نیز افزایش داد.