رابطه ادراک از محیط یادگیری و سرزندگی تحصیلی با نقش واسطه‌ای شناخت، فراشناخت، انگیزه پیشرفت و خودکارآمدی در دانشجویان

Abstract

هدف: هدف پژوهش حاضر امکان پیش‌بینی سرزندگی تحصیلی دانشجویان براساس ادراک آن‌ها از محیط یادگیری با بررسی نقش واسطه‌ای شناخت، فراشناخت، انگیزه پیشرفت و خودکارآمدی بود. روش: روش پژوهش از نوع همبستگی و شرکت‌کنندگان در پژوهش شامل 320 نفر از دانشجویان دانشگاه علامه طباطبایی تهران بودند که به روش نمونه‌گیری خوشه‌ای چندمرحله‌ای تصادفی، انتخاب شدند. پرسشنامه­های سرزندگی تحصیلی مارتین و مارش (2006)، مقیاس اندازه­گیری محیط آموزشی داندی (1997)، مقیاس شناخت و فراشناخت مک اینری و داوسون (2004)، مقیاس انگیزه پیشرفت (T.M.A) هرمنس (1970) و مقیاس خودکارآمدی شرر و همکاران (1982) مورد استفاده قرار گرفتند. ویژگی‌های روان‌سنجی ابزارها اعم از پایایی و روایی بررسی شد و کفایت ابزارهای جمع‌آوری اطلاعات در حد مطلوب بود. یافته­ها: به‌طورکلی نتایج تحلیل‌های آماری نشان داد که ضریب استاندارد شده مسیر اثرات مستقیم ادراک از محیط یادگیری بر شناخت، فراشناخت، خودکارآمدی و انگیزه پیشرفت در سطح 99 درصد اطمینان و اثرات مستقیم شناخت، فراشناخت، خودکارآمدی و انگیزه پیشرفت بر سرزندگی تحصیلی نیز معنادار بوده است. همچنین اندازه اثرات غیرمستقیم ادراک از محیط یادگیری بر سرزندگی تحصیلی از طریق متغیر میانجی شناخت، فراشناخت، خودکارآمدی و انگیزه پیشرفت در سطح 95 درصد اطمینان، معنادار بوده است. نتیجه­گیری: به‌طورکلی یافته­ها، تأثیر ادراک از محیط یادگیری در ارتقای شناخت، فراشناخت، انگیزه پیشرفت و خودکارآمدی دانشجویان، جهت نیل به سرزندگی تحصیلی را نشان می­دهد.