تحلیلی بر بازنویسی قصه‌های کلیله و دمنه اثر مهدی آذریزدی

Abstract

ساده نویسی و بازآفرینی قصه ها و حکایات کهن از جمله حکایات دلنشین کلیله و دمنه از دیرباز<br />در تاریخ ادبیات معاصر رایج بوده است. آثار مهدی آذریزدی نمونۀ برجسته ای از اینگونه آثار است.<br />در این مجال در می یابیم که به غیر از استاد آذر هیچ نویسندة دیگری موفق نشده است چنین پیوندی<br />را بین ادبیات کهن و ادبیات معاصر ایجاد کند. آذریزدی با توجه به اهمیت تداوم فرهنگی و<br />نگهداری میراث ادبی گذشتگان متن را تنها از نظر زبانی و لغوی و اندکی تغییر در جزئیات<br />رویدادهای داستانی و حوادث فرعی به گونه ای بازنویسی می کند که به متن اصلی شباهت داشته<br />باشد. او بیان سینه به سینۀ بسیاری از افسانه ها را به شیوة موجود در زمانه نگارش کتاب رواج<br />خرافه پرستی و هذیان دانسته و شیوة بیان آنها را اساساً فاقد هرگونه تازگی و انتخاب مناسب می داند<br />ولذا در انتخاب داستانهای کلیله و دمنه ضمن حفظ اصل امانتداری از اصل داستان سعی دارد تا با<br />استفاده از شیوه های ساده نویسی و ایجاد کششهای منطقی در نگارش برای مخاطبان خود داستانی<br />ماندگار و جذاب فراهم آورد. که انصافاً موفق هم بوده و مزایای آن به چند مورد کم و کاستی آن<br />غلبه دارد.