بررسی تأثیر کارشیفتگی بر بهره‌وری مدیران ستاد فرماندهی ناجا

Abstract

مقدمه: هدف پژوهش حاضر بررسی وضعیت کارشیفتگی در بین مدیران ستاد فرماندهی ناجا و تأثیر آن بر بهرهوری مدیران است. کارشیفتگی به معنای صرف میزان فراوانی از وقت در کار است و از آن‌جایی‌که مدیران و رؤسای ستاد فرماندهی بیش از سایر کارکنان در سازمان حضور دارند، مطالعه تأثیر این پدیده بر بهرهوری آنان ضروری به نظر می‌رسد. روش: این پژوهش از نظر گردآوری دادهها، توصیفی و از نوع همبستگی است. جامعه آماری شامل مدیران و رؤسای با جایگاه شغلی 17 و 18 ستاد فرماندهی ناجا به تعداد 560 نفر بوده که حجم نمونه از طریق فرمول کوکران 233 نفر برآورد شده است. برای گردآوری دادهها از دو پرسشنامه استاندارد کارشیفتگی اسپنس و رابینز و بهرهوری نیروی انسانی هرسی و گلداسمیت استفاده شده است. پرسشنامهها در پژوهشهای گذشته استفاده شدهاند و روایی آنها توسط کارشناسان تأیید شده است. برای بررسی پایایی آنها نیز ضریب آلفای کرونباخ محاسبه شد که به ترتیب 79/0 و 81/0 برای کارشیفتگی و بهرهوری نیروی انسانی محاسبه شدند. یافتهها: یافتهها نشان میدهد که پدیده کارشیفتگی غیرمشتاقانه در بین مدیران ستاد فرماندهی ناجا وجود دارد و این پدیده بر بهرهوری آنان مؤثر است به نحوی که 40 درصد از تغییرات بهرهوری را پیش‌بینی میکند. نقش متغیر اشتیاق درونی به کار در تبیین متغیر وابسته، یعنی بهرهوری نیروی انسانی نسبت به سایر متغیرها بیشتر است؛ زیرا برای این متغیر به ازای یک واحد تغییر در انحراف معیار اشتیاق درونی به کار، به اندازه 882/0 واحد در بهرهوری مدیران ستاد فرماندهی تغییر ایجاد میکند. نتیجهگیری: براساس یافتهها پدیده کارشیفتگی در بین مدیران میبایست مدیریت شود و میتوان با تشخیص نیازهای متفاوت مدیران، تدوین نظام پاداش متناسب با نیازها و غنای شغلی باعث افزایش بهرهوری در بین مدیران شد.