ارائه مدل پیش‌بینی استقبال از پل‌های عابر پیاده در اثر تغییرات پل و اطراف آن (مطالعه موردی پل‌های عابرپیاده شهر تهران)

Abstract

در متن حاضر، عابران پیاده در میان کاربران جاده‌ای به عنوان آسیب‌ پذیرترین گروه از کاربران راه محسوب می‌شوند. توسعه فرهنگ پیاده‌مداری در شهرهای بزرگ بیش از پیش نیاز به تأمین ایمنی عابرین را تبیین می‌نماید. یکی از مهمترین و کاربردی‌ترین تجهیزات مورد استفاده در تأمین ایمنی افراد پیاده در سطح شهر روگذرهای عابر پیاده می‌باشد. شناسایی عوامل موثر در ترغیب افراد به استفاده از پل‌ها می‌تواند سهم این سازه‌ها را در تردد ایمن پیاده‌ها پررنگ کند. در این مطالعه پارامترهایی از قبیل حجم تردد از معبر، یک یا دو طرفه بودن معبر، وجود یا عدم وجود جزیره یا جدول پناه‌ دهنده عابر در وسط مسیر، فاصله پل از نزدیک‌ترین تقاطع، متراژ حصار عابر از زیر پل، مکانیزه یا معمولی بودن پل، زیبایی و نظافت پل، عرض عرشه پل و تاریکی یا روشنایی به عنوان مهمترین عواملی که در افزایش یا کاهش سهم استفاده افراد از پل‌های عابر پیاده اثرگذار می‌باشند مورد مطالعه قرار گرفت. برای تعیین اثر هریک از پارامترها، درصد عبوری افراد از پل‌های عابر پیاده در نقاط مختلف سطح شهر تهران محاسبه گردید. مدل رگرسیونی بسط داده شده ارتباط بین شرایط پل و اطراف آن را با تعداد افراد گذرنده مشخص نمود. تحلیل مدل نشان داد وجود مانع در میانه معبر و مکانیزه بودن پل مهمترین تأثیر را در تشویق افراد به استفاده از پل دارا می‌باشند.