ارزیابی تأثیر آمادگی یادگیری‌خودراهبر بر مدیریت دانش کارکنان در دانشگاه شهید ستاری تهران

Abstract

هر چقدر سازمان‌ها بتوانند کمیت و کیفیت دو متغیر مهم یادگیری خودراهبر و مدیریت دانش را در سازمان خود بالا ببرند در آینده به نفع سازمان خواهد بود. در واقع این دو این متغیر مهارتی مهم و کاربردی هستند که امروزه سازمان‌های آموزشی و غیر آموزشی به شدت برای بهره‌وری و بالابردن کارایی و اثربخشی کارکنان، محیط کاری خود به آن نیازمند هستند. هدف از این مطالعه بررسی تأثیر آمادگی یادگیری خود راهبر بر مدیریت دانش کارکنان در دانشگاه شهید ستاری تهران می‌باشد. روش تحقیق حاضر ازنظر هدف کاربردی است. هم‌چنین این تحقیق، بر مبنای ماهیت داده‌ها و نحوه گردآوری، از نوع تحقیقات توصیفی پیمایشی می‌باشد. جامعه آماری در پژوهش حاضر شامل کلیه کارکنان دانشگاه هوایی شهید ستاری تهران است که حجم نمونه نیز 104 نفر از کارکنان بود که از روش نمونه‌گیری تصادفی انتخاب شدند. برای تجزیه‌وتحلیل داده‌ها از روش‌های آماری توصیفی و استنباطی استفاده‌شده است. در بخش توصیفی از میانگین و انحراف معیار استفاده‌شده است. در بخش استنباطی از آزمون‌های t دو نمونه‌ای مستقل و آنوا و ضریب همبستگی و رگرسیون و فریدمن استفاده‌شده است. ابزار گردآوری پژوهش حاضر پرسش‌نامه فیشر و دیکسون است. نتایج به دست آمده از این پژوهش نشان می‌دهد که یادگیری خود راهبر بر مدیریت دانش تأثیر معنادار و مستقیمی دارد و فرضیه تحقیق تأیید می شود. بر اساس آزمون رگرسیون از آنجایی که سطح معناداری به دست آمده کمتر از 05/0 است، لذا یادگیری خود راهبر بر روی مدیریت دانش تأثیر مثبت و معناداری دارد.