رابطة توانایی درک خطرات ترافیکی با ویژگی های فردی و تجربیات رانندگی

Abstract

مرگومیر و جراحتهای ناشی از حوادث ترافیکی از مشکلات مهم بهداشتی و اقتصادی -اجتماعی ایران است. مطالعه حاضر سه هدف داشت. 1. تهیه آزمون درک خطرات ترافیکی ایرانی، 2. بررسی ارتباط توانایی درک خطر با ویژگی های فردی (سن، وضعیت تأهل و میزان تحصیلات ) و تجربیات رانندگی (سابقة گواهینامه، سابقة رانندگی، میزان رانندگی و تعداد تصادفات و جریمه ها ) و 3. بررسی میزان پیش بینی پذیری درک خطر به وسیلة ویژگیهای شخصی و تجربیات رانندگی. 126 راننده (میانگین سنی 8) با روش نمونهگیری در دسترس در پژوهش توصیفی -تحلیلی حاضر / 37/79 و انحراف استاندارد 85 شرکت کردند. آزمون درک خطر ترافیکی بومی شامل 33 کلیپ از موقعیتهای خطر ترافیکی ساخته و 0) و / بهکار برده شد. روایی آزمون توسط تیم متخصص تائید شد. پایایی آزمون ب هوسیله آلفای کرونباخ ( 94 0) به دست آمد. یافتهها نشان دادند که بین سابقة رانندگی با نمره درک خطر / آزمون -بازآزمون ( 748 ترافیکی همبستگی معنادار و مثبتی وجود دارد. نتایج این تحقیق نشان داد تجربة رانندگی پس از کنترل سایر متغیرها همچنان میتواند درک خطرات ترافیکی را پیشبینی کند . تحصیلات بیشتر نیز پیش بین کننده معناداری برای درک خطر بود. درنتیجه با افزایش تجربه رانندگی، درک خطر ترافیکی افزایش مییابد. لذا توجه به ارتقای توانایی درک خطر بالأخص در بین رانندگان مبتدی تأکید میشود.