تأمین امنیت اجتماعی پایدار در کدامین رویکرد پلیس؛ نظامی‌محوری یا جامعه‌محوری؟

Abstract

پلیس به‌عنوان نیرویی اجتماعی، کارکردهایی دارد و تابع پیامدهای ناشی از تحولات و تغییرات اجتماعی است. بنابراین امر معقول، این است که پلیس نیز همانند دیگر نیروهای اجتماعی با آن‌ها همگون گردد و کارکردهایش را با نیازهای امنیتی جدید شهروندان، تسهیل نماید. امنیت مهم‌ترین نیاز شهروندان است که همواره در معرض تهدیدهای گوناگون قرار داشته و هیچ‌گاه ثبات و دوام پایداری نداشته است. گفته شده که هیچ چیز غیر از تغییر، ثابت نیست؛ باوجود این مدیران، سرپرستان پلیس و حتى نیروهاى صف (نیروهاى خط مقدم) پلیس، اغلب نسبت به تغییر در هر شکلى مقاومت نشان داده و حفظ وضع موجود خود را ترجیح می‌دهند؛ اما تغییر درحال وقوع است و همچنان روى خواهد داد. ادارات پلیس می‌توانند مقاومت کنند یا این چالش را بپذیرند و روى منافع احتمالى آن سرمایه‌گذارى کنند (بنتز، 1995: 14). موفقیت پلیس نیز متأثر از چگونگى روبه‌رو‌شدن با این تحولات و تعامل با جامعه درجهت تأمین امنیت اجتماعی پایدار است. پژوهش حاضر باتوجه به هدف‌‌های آن ازنظر نوع تحقیق، کاربردی و از حیث روش، توصیفی‌تحلیلی است که محقق تلاش دارد با استفاده از منابع اسنادی و کتابخانه‌ای، آن را تبیین نماید.