مطالعه تطبیقی مسائل زنان حاشیه‌نشین به منظور مدیریت آسیب‌های اجتماعی

Abstract

زمینه و هدف: در این مقاله تلاش شده است تا نتایج پیمایش محققان درباره مسائل زنان حاشیه‌نشین در محله جعفرآباد کرمانشاه و مناطق حاشیه همدان مورد تجزیه و تحلیل قرار گیرد. روش: محققان در این تحقیق از روش مطالعه پیمایشی مبتنی بر پرسشنامه محقق ساخته بهره گرفته‌اند. حجم نمونه شامل 154 نفر از زنان حاشیه‌نشین کرمانشاه و 215 نفر از زنان در نواحی حاشیه همدان می‌باشد. یافته: نتایج این بررسی نشان می‌دهد که زنان دارای وضعیت تحصیلات پایینی هستند، اقتصادی خانوار و مسکن زیر استاندارد است و بُعد خانوار و باروری زنان بالا است. تعلق شهروندی متوسط تا کم می‌باشد. آسیب‌های اجتماعی به‌طورکلی و زنان به‌طور خاص در این مناطق زیاد بوده و نهایتاً اینکه رضایت از مدیریت شهری در بین زنان حاشیه‌نشین نیز اندک است. نتیجه‌گیری: بر اساس یافته‌های استنباطی تحقیق نیز کسانی که سابقه سکونت بیشتری در محله داشته‌اند، معتقد بوده‌اند که میزان آسیب‌های اجتماعی در محله زیاد می‌باشد برعکس کسانی که سابقه سکونت کم‌تری در محله داشته‌اند میزان آسیب‌های اجتماعی در محله را پایین می‌داشته‌اند. همچنین کسانی که سابقه سکونت بیشتری در محله داشته‌اند در مقایسه با کسانی که سکونت کم‌تری داشته‌اند،‌ دارای تعداد فرزندان بیشتری بوده‌اند. مسن‌ترها رضایت کمتری نسبت به جوان‌ترها از عملکرد نهادهای رسمی داشته‌اند اما مشارکت اجتماعی‌شان نسبت به جوان‌ترها بیشتر بوده است.