تحلیل آثار اجرای فصل حقوق و مزایای قانون مدیریت خدمات کشوری بر رضایت شغلی کارکنان سازمان‌‌های عمومی ایران

Abstract

زمینه و هدف: امروزه داشتن نیروی انسانی ماهر و توانمند و با انگیزه، منبع و ابزار اصلی تحقق اهداف سازمان‌ها چه در بخش عمومی و چه بخش خصوصی محسوب می‌گردد. در سال‌‌های اخیر در بخش عمومی تلاش به عمل آمده است تا با اصلاح قوانین اداری- مالی، ضمن به روز نمودن این ابزار حقوقی با توجه به نیاز‌‌های عصر کنونی و وظایف قانونی سازمان‌ها، نتیجه و خروجی اجرای آن‌ها منجر به ایجاد و یا ارتقای انگیزه و رضایت شغلی در عملکرد کارکنان و بهبود کارایی و اثربخشی برای سازمان‌‌های عمومی گردد. قانون مدیریت خدمات کشوری، مصوب مهرماه 1386 در قوه مقننه، طی بخشنام‌‌های توسط معاونت توسعه مدیریت و سرمایه انسانی قوه مجریه به سازمان‌‌های مشمول قانون ابلاغ گردید و عملاً اجرای فصل حقوق و مزایای خود را از تاریخ 1/1/1388 آغاز نمود. هدف این پژوهش، بررسی اثرگذاری اجرای «فصل حقوق و مزایای قانون مدیریت خدمات کشوری» بر رضایت شغلی کارکنان وزارت امور اقتصادی و دارایی به‌عنوان یکی از مهم‌ترین ادارات و سازمان‌‌های عمومی می‌باشد. روش‌: داده‌‌ها و اطلاعات تحقیق، از نمونه‌ای شامل 295 نفر از مدیران، کارشناسان و دیگر کارکنان سازمان که به روش تصادفی انتخاب شدند جمع‌آوری و برای آزمون فرضیات از روش آزمون همبستگی و تحلیل رگرسیون با بهره‌گیری‌ از نرم افزار SPSS استفاده گردید. در تجزیه و تحلیل نتایج یافته‌‌‌های تحقیق مشخص شد که بین اجرای فصل حقوق و مزایای قانون مدیریت خدمات کشوری و رضایت شغلی با ضریب همبستگی 441/0 رابطه مثبت وجود داشته و متغیر مستقل تحقیق (اجرای قانون) با ضریب تبیین 195/0 بر چگونگی و سطح رضایت شغلی کارکنان اثرگذار است. یافته‌ها: یکی از یافته‌‌‌های پژوهش، مشاهده آثار مؤلفه‌‌‌های احساس عدالت در حقوق دریافتی و رفع نیاز‌‌های اصلی و اساسی با پرداخت حقوق بر رضایت شغلی کارکنان می‌باشد. به‌طور کلی، با توجه به یافته‌‌‌های تحقیق، پیشنهادهایی به منظور تدوین بهتر قوانین و مقررات مربوط به حقوق و مزایا و نیز نحوه اجرای فصل حقوق و مزایای قانون مدیریت خدمات کشوری ارائه گردید. نتیجه‌گیری: تأمین نیاز‌های اساسی کارکنان در سازمان با تأکید بر عدالت در پرداخت ‌ها، برقراری نسبت بین ویژگی‌‌های شاغلین و حقوق دریافتی، سازگاری بیشتر خصوصیات مشاغل و حقوق و مزایا، برآورده شدن انتظارات کارکنان به‌طور چشمگیری می‌تواند بر تأمین رضایت شغلی نیروی انسانی سازمان اثر مثبت گذارد.