الگویی نظری برای تطابق سازمان با شرایط گسست محیطی با تاکید بر سازمان های پلیسی

Abstract

زمینه و هدف: تغییرات مستمر محیط پیرامون سازمان‌ها از جمله عواملی است که بر عملکرد سازمان‌ها اثر می‌گذارد. گاه این تغییرات چنان غیر مترقبه و عمیق است که نمی‌توان میان آنها پیوستگی و ارتباطی یافت. با توجه به آثار دگرگونی های محیطی و قواعد رقابتی منتج از آن بر دوام و بقاء سازمان ها، مطالعه این تغییرات و شناخت الگوی پاسخگویی سازمان‌ها به آنها از اهمیتی خاص برخوردار است. با توجه به پیچیدگی‌های روز افزون محیط سازمان‌های پلیسی در کنار اهمیت محوری این سازمان‌ها در تحقق امنیت عمومی و رفاه اجتماعی، مقاله حاضر به طور خاص به نحوه تطابق سازمان های پلیسی با ابهامات محیطی پرداخته است. روش: مقاله حاضر مقاله ای مروری است که بر پایه پژوهشی کتابخانه‌ای، تبیین گردیده. یافته و نتیجه‌گیری: بر پایه نتایج این پژوهش، ادراک سازمان از محیط جهت دهنده راهبردهای سازمان برای تطابق با محیط است. بنابراین کسب یک ادراک دقیق و درست از محیط کلید موفقیت سازمان های پلیسی در برخورد با گسست ها به شمار می‌آید. در شرایط گسست‌ها محیطی، وجود یک سیستم کنترل راهبردی کارآمد، ابزاری کلیدی برای دستیابی به ادراکی درست از محیط است که تاثیری بسزا در شکل‌گیری استراتژی‌های سازمان در پاسخ به تغییرات محیطی ایفا می‌نماید. بعلاوه، این پژوهش نشانگر آن است که اثربخشی سیستم کنترل راهبردی سازمان‌های پلیسی در کنار بهره‌گیری از ظرفیت‌های ساختاری، سیستم انگیزیشی مناسب و سامانه‌های اطلاعاتی و مدیریت دانش، مستلزم آن است که فرماندهان نیز نقش راهبردی خود در توسعه ارتباطات سازمان با محیط و حمایت از دانش‌آفرینی و یادگیری سازمانی را مورد توجه قرار دهند.