توسعه الگوی عوامل موثر بر نوآوری در یک سازمان نظامی

Abstract

زمینه و هدف: هدف اصلی این پژوهش، ارائه مدل نوآوری برای معاونت طرح‌ریزی و برنامه‌ریزی در یک سازمان به‌صورت سیستمی در سطوح فردی، گروهی، سازمانی و محیطی است. برای دستیابی به این هدف، پژوهش‌های حوزه نوآوری، وضعیت موجود طرح‌ریزی و برنامه‌ریزی سازمان، بررسی و تحلیل شد. روش: روش پژوهش حاضر از نظر رویکرد، ترکیبی (کیفی و کمی) است و از نظر هدف، کاربردی است. همچنین از نظر گردآوری داده‌ها از نوع توصیفی - پیمایشی است که به روش همبستگی و به‌طور خاص مبتنی بر تحلیل عاملی تأییدی و مدلسازی معادلات ساختاری است. در بخش کیفی، از مصاحبه نیمه‌ساختاریافته با 6 نفر از خبرگان تخصصی برای بومی‌سازی مدل مفهومی پژوهش استفاده شد. در بخش کمی، جامعه آماری، کارکنان طرح‌ریزی و برنامه‌ریزی یک سازمان بودند که به روش نمونه‌گیری طبقه‌ای انتخاب شدند. درنهایت 250 پرسشنامه بسته پاسخ، در بخش‌های مختلف طرح‌ریزی و برنامه‌ریزی سازمان با در نظر گرفتن روش اختصاص متناسب، توزیع شد. برای انجام تجزیه و تحلیل داده‌ها از نرم‌افزارهای اس. پی. اس. اس و لیزرل استفاده شد. مقدار آلفای کرونباخ پرسشنامه، 951/0 به‌دست آمد. یافته‌ها: مدل نهایی پژوهش، متشکل از 5 عامل، 18 مؤلفه و 116 شاخص، دسته‌بندی و اولویت‌بندی شد. نتایج بررسی ساختاری در مدل نهایی نشان می‌دهد که عامل فردی (کارکنان) به‌صورت مستقیم و عوامل محیطی، سازمانی و گروهی به‌صورت غیرمستقیم بر نوآوری مؤثر هستند. نتایج: نتایج الگوی اندازه‌‎گیری نشان می‌دهد، تمام فرضیه‌های این الگو تأیید شده و هرکدام از متغیرها به‌طور معناداری عوامل مربوطه را می‌سنجند. می‌توان نتیجه گرفت که مدل ارائه شده با ویژگی‌های طرح‌ریزی و برنامه‌ریزی سازمان سازگار بوده و الگوی قابل اتکایی خواهد بود.