ارزیابی سطح مدیریت دانش در دانشگاه علوم انتظامی

Abstract

زمینه و هدف: با اهمیت یافتن دانش در عصر حاضر و اشتیاق سازمان‌ها برای پیاده‌سازی مدیریت آن به‌عنوان ابزاری برای بقا و بالندگی، لزوم به‌کارگیری مکانیسمی‌ برای هدایت این تلاش‌ها در مسیری درست، احساس می‌شود و ارزیابی سطح مدیریت دانش، چنین امکانی را فراهم می‌کند. این موضوع به خصوص برای سازمان‌های دانشی نظیر دانشگاه‌ها، دارای اهمیت حیاتی است. هدف این پژوهش ارزیابی سطح مدیریت دانش در دانشگاه علوم انتظامی‌است. روش: این پژوهش به دو شیوه اسنادی و پیمایشی انجام و به کمک ابزارهای فیش‌برداری و پرسشنامه محقق‌ساخته اطلاعات آن جمع‌آوری گردید؛ برای روایی ابزار تحقیق از نقطه نظرات اساتید مجرب و صاحبنظر در مدیریت دانش استفاده گردید؛ پایایی آن نیز با استفاده از ضریب آلفای کرونباخ (92/0=α) مورد تایید قرار گرفت. داده‌های به دست آمده از طریق آماره‌های توصیفی و استنباطی (آزمون t استیودنت و فریدمن) مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند. یافته‌ها: دانشگاه علوم انتظامی‌در هیچ‌کدام از ابعاد تشخیص، تحصیل، به‌کارگیری، اشتراک، توسعه و نگهداری دانش دارای وضعیت ایده‌آل نیست. بین ابعاد مدیریت دانش در این دانشگاه با سایر دانشگاه‌ها نیز تفاوت‌هایی وجود دارد. نتایج: سطح مدیریت دانش در ابعاد شش‌گانه آن در دانشگاه علوم انتظامی ‌با وضعیت مطلوب فاصله به نسبت زیادی دارد؛ همچنین این دانشگاه در شرایط فعلی و به‌طور نسبی در بین ابعاد مدیریت دانش، بهترین وضعیت را در تشخیص دانش و ضعیف‌ترین وضعیت را در تحصیل دانش مورد نیاز خود دارد. با توجه به نتایج این تحقیق، دانشگاه علوم انتظامی باید با برنامه‌ریزی مناسب و تعامل با مراکز علمی‌معتبر به‌دنبال تقویت این ابعاد باشد.