تاثیر رهبری یادگیرنده بر میل به تغییر در نگرش کارکنان نیروی انتظامی با نقش میانجی اعتماد سازمانی در شهرستان تبریز

Abstract

زمینه و هدف: در فرایند جهانی شدن، سازمان‌ها باید آماده شوند تا از عهده تغییرهای سریع محیطی برآیند و هر سازمانی باید به تغییرها و تقاضاهای متنوع محیطی تن در دهد و وجود رهبری یادگیرنده، کسی که به‌دنبال یادگیری بهبود رهبری است، احساس می­شود. هدف پژوهش حاضر مطالعه تاثیر رهبری یادگیرنده بر میل به تغییر در نگرش کارکنان نیروی انتظامی با در نظر گرفتن نقش میانجی اعتماد سازمانی است. روش­: پژوهش حاضر ازنظر هدف کاربردی و از نظر ماهیت و روش، توصیفی - پیمایشی است. جامعه آماری پژوهش 725 نفر از کارکنان نیروی انتظامی شهرستان تبریز است که براساس‌ رابطه کوکران‌، 251 نفر به روش‌ نمونه­گیری تصادفی انتخاب شدند. برای تعیین روایی‌ابزار جمع­آوری داده­ها از روایی محتوا و صوری و برای‌ تعیین‌ پایایی‌‌ از روش ثبات درونی (آلفای کرونباخ) و برای تجزیه و تحلیل داده‌ها، از روش مدلسازی معادلات ساختاری استفاده شد. یافته­ها: نتایج تحلیل معادلات ساختاری نشان داد که ضرایب z (853/0) و (769/0) در فرضیه اصلی، که رهبری یادگیرنده به‌طور غیرمستقیم و از طریق میانجی اعتماد سازمانی به میزان 4/8 درصد بر میل به تغییر کارکنان تاثیر دارد. و ضریب z (281/3) در تاثیر رهبری یادگیرنده بر میل به تغییر در کارکنان مثبت و همچنین ضریب z (59/16) و مقدار ضریب استاندارد شده مسیر (669/0)، نشان‌دهنده تاثیر رهبری یادگیرنده بر اعتماد سازمانی و درنهایت، ضریب معناداری z (460/0) و ضریب استاندارد شده (057/0)، تاثیر مثبت اعتماد سازمانی بر میل به تغییر در کارکنان را نشان می­دهند. نتایج:نهاد نیروی انتظامی، نهاد اجتماعی مهمی محسوب می­شود بنابراین وجود رهبری یادگیرنده می­تواند نگرش کارکنان را در راستای رسالت سازمان تغییر دهد و اعتماد سازمانی کارکنان را تقویت کند.