نقش حکمرانی پایدار در توسعه پایدار و سلامت اداری

Abstract

در راه رسیدن به اهداف حکومتی موانع و مشکلاتی به وجود می‌آید که نظام اداری را با مشکل روبه رو می‌سازد. این موانع و مشکلات اگر شکل فساد به خود بگیرد، نظام اداری را فسادآلود خواهد کرد. فساد اداری و عدم سلامت اداری ماهیت ضد توسعه‌ای دارد و باعث تاراج داراییها و امکانات و ارزشهای اجتماعی و سرمایه‌های مردمی و اتلاف وقت و فرصت می‌‌شود؛ هم چنین گسترش آن سیاستهای کلان اقتصادی، سیاسی، اجتماعی و فرهنگی جامعه را با مخاطرات جدی روبه رو می‌سازد و موجب افزایش فقر و فحشا و به خطر افتادن مشروعیت دولت و دموکراسی جامعه می‌گردد. حکمرانی عاملی در جهت رویارویی با فساد اداری در نظر گرفته می‌شود. حکمرانی خوب از دهه 1990 به عنوان استراتژی مناسب برای کمک به توسعه کشورها بویژه کشورهای در حال توسعه مورد توجه جدی محافل علمی و اجتماعی قرار گرفت. این استراتژی به عنوان راه برونرفت از فقر و توسعه نیافتگی تلقی می‌شد و تلاشهای زیادی برای اجرا و استقرار آن صورت گرفت. امروز حکمرانی از حوزه دولتها خارج شده و سازمانها و شرکتها را نیز تحت تأثیر قرار داده است. ولی این استراتژی نیز به مانند دیگر برنامه‌های نهادها و سازمانهای بین المللی با کاستی‌هایی همراه بوده است طوری که نقدهای متعددی برای آن عرضه شده است. این مقاله با بررسی فساد اداری و نقد حکمرانی خوب، حکمرانی پایدار را به عنوان راهکاری به منظور توسعه پایدار و کاهش فساد اداری پیشنهاد می‌کند.