بازسازی مفهومی و نظری بازدارندگی در سامانه‌های پیچیده و آشوبی

Abstract

<em>تحول روابط بین­الملل، به سمت سامانه­های پیچیده و آشوبی، بنیان­های نظری بازدارندگی کلاسیک را با تغییر و تحول روبه‌رو کرده است. این تغییر و تحولات سبب ناکارآمدی نظریه بازدارندگی کلاسیک در شرایط نوین شده است. دراین‌راستا، سؤالی که مطرح می­شود این است که تحول سامانه بین­الملل درقالب سامانه­های غیرخطی و آشوبی چه تأثیری در سازه فیزیکی و منطقی سامانه بازدارندگی خواهد داشت؟ در پاسخ، این فرضیه مطرح می­شود که با تحول سامانه بین­الملل به سمت پیچیدگی و آشوب، سازه منطقی و فیزیکی نظم منطقه­ای نیز تغییر پیدا کرده است و آشوبناکی، شبکه و رژیم‌های بین‌المللی به‌عنوان سازه نوین نظم مطرح می‌شوند. متناسب با این سازه­ها سامانه بازدارندگی نیز که تحت تأثیر سازه­های سامانه قرار دارد، با تغییر و تحول روبه‌رو شده و شکل‌های نوینی ازجمله بازدارندگی شبکه­ای و جمعی پیدا کرده است. مهم‌ترین یافته پژوهش این است که سامانه بازدارندگی از یکجانبه­گرایی به سمت چندجانبه‌گرایی حرکت کرده است. این پژوهش با رویکردی اثبات­گرایانه و استفاده از روش تحلیل آماری به‌دنبال اثبات رابطه متغیرهای پژوهش است. </em>