تحلیل سبک شاعرانۀ محمد حسنین هیکل در عرصۀ نثر سیاسی

Abstract

شاعرانگی در نثر، بیشتر از سوی فرانسویان مطرح شده‌است. در این رویکرد، نثر در میان «برزخی از شعر و نثر» قرار می‌گیرد و نویسنده با بهره‌گیری از عناصر شعری، به‌ویژه صور خیال، در مسیر زیبایی‌ها و لطافت‌های شاعرانه گام می‌نهد. این پژوهش به منظور تحلیل زیبایی‌شناسی ساختارهای نثر سیاسی و گفتمان ادبی ـ انتقادیِ حاکم بر شیوۀ نویسندگی محمد حسنین هیکل (۱۹۲۳-۲۰۱۶) که یکی از شخصیت‌های تأثیرگذار در عرصۀ مطبوعات عربی و سیاست معاصر مصر و خاورمیانه به شمار می‌رود، بیست سرمقالة ایشان را در نشریه <strong>الأهرام</strong> با عنوان «بصراحة» در فاصلة زمانی (۱۹۵۰ تا ۱۹۷۰) بررسی و تحلیل می‌کند. یافته‌های آن نیز، نشان می‌دهد که مشخصۀ بارز سبک نویسندگی هیکل در این است که وی وقایع‌نگاری و گفتمان انتقادی خود را در نقد و تحلیل اوضاع سیاسی ـ اجتماعی جهان عرب با طعم ادیبانه و سبک شاعرانه ترکیب کرده‌است که غالباً با بهره‌گیری از صور خیال، به‌ویژه تشبیه، استعاره، کنایه، مجاز و دیگر آرایه‌های بدیعی همراه ‌است.