از «قفا نبک» تا «بوی جوی مولیان» بررسی شیوة شاعری «امرؤالقیس» پدر شعر عربی و «رودکی سمرقندی» پدر شعر فارسی

Abstract

<em>امرؤالقیس</em> پدر شعر عربی و <em>رودکی</em> پدر شعر فارسی از بزرگ‌ترین و معروف‌ترین شاعرانی هستند که پیشوای سایر سرایندگان از روزگار خود تا به امروز به شمار می‌روند. گرچه میان روزگار و محیط هر دو شاعر فرق زیادی است، اما ویژگی‌های مشترک بسیاری در آثار آنان یافت می‌شود. به‌کارگیری تشبیه ازجمله تشبیه حسی، وصف عناصر طبیعت، پیشگامی در نوآوری، و تغزل، از مهم‌ترین ویژگی‌های مشترک در شعر امرؤالقیس و رودکی است. از وجوه افتراق این دو شاعر، می‌توان به موضوع عشق اشاره کرد. امرؤالقیس، ماجراهای عاشقانة خود را به دور از حیا و حرمت وارد شعرش می‌کند، درحالی‌که در تغزل‌های رودکی، معشوق دارای هویتی طبیعی و منزلتی واقعی است. این مقاله از منظر ادبیات تطبیقی به بررسی اسلوب و شیوة شاعری این دو شاعر می‌پردازد تا پرده از وجوه اشتراک و احیاناً افتراق اشعار آن دو بردارد.