اثربخشی گروهدرمانی یکپارچهنگر توحیدی بر خودآگاهی هیجانی، جراتورزی و معنیداری زندگی زندانیان
چکیده
اهداف: افرادی که نسبت به هیجانات خود ناآگاهند، توانایی کمتری در فرونشاندن برانگیختگی هیجانی دارند. هدف پژوهش حاضر بررسی اثربخشی توحیددرمانی به روش گروهی بر میزان خودآگاهی هیجانی، جراتورزی و ارزشمندی زندگی زندانیان بود.
مواد و روشها: این پژوهش نیمهآزمایشی با طرح پیشآزمون-پسآزمون دارای گروه کنترل در زندانیان مرد زندان مرکزی مشهد در تابستان و پاییز سال ۱۳۹۷ انجام شد و ۳۰ نفر به روش نمونهگیری هدفمند انتخاب شدند و دو گروه آزمایش و کنترل تقسیم شدند. ابزارهای اندازهگیری شاخص نگرش به زندگی و پرسشنامههای جراتورزی و خودآگاهی هیجانی بود. گروه آزمایش طی ۱۶ جلسه مورد رواندرمانی گروهی قرار گرفتند. دادهها در قالب نرمافزار SPSS ۲۱ و با روش آماری تحلیل کوواریانس تحلیل شدند.
یافتهها: بین گروه آزمایش (گروهدرمانی یکپارچهنگر توحیدی) و گروه کنترل از لحاظ خودآگاهی هیجانی (۰۰۱/۰=p ؛ ۳۵/۱۷=F) و جراتورزی (۰۰۵/۰=p ؛ ۴۳/۹=F) تفاوت معنیدار وجود داشت، ولی بین گروه آزمایش و گروه کنترل از لحاظ معنیداری زندگی تفاوت معنیداری وجود نداشت (۱۲/۰=p ؛ ۴۶/۲=F).
نتیجهگیری: گروهدرمانی یکپارچهنگر توحیدی قادر است میزان خودآگاهی هیجانی و جراتورزی زندانیان را افزایش دهد ولی تاثیری بر نگرش آنها به معنیداری زندگی ندارد.
کلید واژگان
توحید درمانیخودآگاهی هیجانی
جراتورزی
معنیداری زندگی
شماره نشریه
3تاریخ نشر
2019-06-221398-04-01
ناشر
معاونت بهداشت، امداد و درمان ناجا و پژوهشگاه علوم انتظامی و مطالعات اجتماعی ناجاسازمان پدید آورنده
گروه روانشناسی، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه فردوسی مشهد، مشهد، ایرانگروه روانشناسی، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه فردوسی مشهد، مشهد، ایران
گروه روانشناسی، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه فردوسی مشهد، مشهد، ایران
گروه روانشناسی، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه فردوسی مشهد، مشهد، ایران
شاپا
2228-62412383-3483
