اثر اسپرس و نسبت‌ علوفه به کنسانتره بر توازن نیتروژن، بیوهیدروژناسیون و ترکیب اسیدهای چرب شیر در میش‌های شیرده

Abstract

<strong>این آزمایش با هدف بررسی اثر علوفه اسپرس و نسبت‌های علوفه به کنسانتره بر مصرف خوراک، توازن­ نیتروژن، ترکیب اسیدهای چرب،بیوهیدروژناسیون شکمبه­ای و ترکیب اسیدهای چرب شیر با استفاده از هشترأس میش نژاد لری در قالب طرح مربع لاتین 4×4 تکرار شونده انجام شد. تیمارهای یک تا چهار به ترتیب با نسبت­های علوفه به کنسانتره 65:35(با و بدون اسپرس) و 35:65 (با و بدون اسپرس) تنظیم شد. مقدار ماده خشک مصرفی بین جیره‌های آزمایشی ­اختلاف معنی‌داری نداشت.ا بقای نیتروژن در میش­هایی­ که جیره بانسبت علوفه به کنسانتره 65:35(با اسپرس) و 35:65(با و بدون اسپرس) را دریافت کردند، بیشتر بود (05/0P<). جیره حاوی کنسانتره بالاشامل اسپرس (تیمار ­یک) بیشترین ­غلظت اسید واسنیک­ همراه با غلظت ­کم تر­اسید استئاریک را در مایع شکمبه­ داشت(05/0P<). میزان بیوهیدروژناسیون ظاهری جیره حاوی کنسانتره بالا شامل اسپرس(تیمار­یک) نسبت به سایر تیمارها برای اسید اولئیک،لینولئیک ­و لینولنیک­ به ترتیب 2/10، 3/12 و 1/7 درصد کاهش داشت­(05/0P<).ا ثر تیمارهای­آزمایشی ­­برغلظت­اسیدهای­ چرب­و اسنیک، ­­لینولئیک­کانژوگه، لینولئیک­ و لینولنیک­ چربی شیر معنی‌دار و جیره حاوی کنسانتره بالا شامل اسپرس (تیمار ­یک) درمقایسه با سایر تیمارها بیشتر بود ­(05/0P<). بر اساس نتایج حاصل، تغذیه میش­های شیرده با جیره­های حاوی کنسانتره بالا و علوفه­اسپرس موجب افزایش غلظت اسید واسنیک و اسید لینولئیک کانژوگه در چربی شیر شد.</strong>