تاثیر آموزش شناختی- رفتاری (CBT) بر کمال‌گرایی در یک جمعیت غیر بالینی

Abstract

پژوهش حاضر تاثیر آموزش شناختی- رفتاری (CBT) را در کاهش کمال‌گرایی و ابعاد آن در یک نمونه غیر بالینی بررسی می‌کند. این پژوهش یک مطالعه تجربی همراه با انتخاب و گمارش تصادفی آزمودنی‌ها، در گروه‌های آزمایش و کنترل به همراه پیش آزمون، پس آزمون و مطالعه پیگیری است. جامعه آماری شامل کلیه دانشجویان کارشناسی ارشد دانشگاه الزهرا بود که ابتدا با استفاده از روش نمونه‌گیری خوشه‌ای 167 نفر از دانشجویان کارشناسی ارشد پرسشنامه کمال‌گرایی چندبعدی فراست را تکمیل کردند و سپس 30 نفر از دانشجویان که بالاترین نمرات را در مقایسه با سایرین کسب کرده بودند، انتخاب شدند و به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل قرار گرفتند (15 نفر آزمایش و 15 نفر کنترل). گروه آزمایش در یک کارگاه آموزشی شناختی- رفتاری در طی 6 هفته شرکت کردند. در پایان آموزش هر دو گروه آزمایش و کنترل مجددا مورد آزمایش قرار گرفتند. داده‌ها از طریق آزمون t و آزمون اندازه‌گیری‌های مکرر تجزیه و تحلیل شدند. نتایج نشان داد که اجرای مداخله شناختی- رفتاری تفاوت معناداری (0.01 (p< را در کاهش کمال‌گرایی کل، نگرانی از اشتباهات، استانداردهای شخصی و تردید درباره عمل گروه آزمایش موجب شده است. این نتایج در اندازه‌گیری یک ماه بعد ماندگار بود. بر اساس نتایج پژوهش حاضر، روش آموزش شناختی- رفتاری (CBT) می‌تواند به عنوان روشی کارآمد به منظور کاهش کمال‌گرایی در نمونه‌های غیر بالینی مورد استفاده قرار گیرد.