اثربخشی آموزش گروهی مبتنی بر شفقت خود بر خود انتقادگری و اجتناب شناختی رفتاری در نوجوانان افسرده

Abstract

<strong>مقدمه:</strong> هدف از پژوهش حاضر بررسی اثربخشی آموزش گروهی مبتنی بر شفقت خود بر خود انتقادگری و اجتناب شناختی رفتاری در نوجوانان تا تشخیص افسرده بود.<br /> <strong>روش:</strong> پژوهش حاضر از نوع روش آزمایشی کنترل شده تصادفی بود. جامعه آماری شامل کلیه نوجوانان مبتلا به نشانه‌های افسردگی آموزش و پرورش ناحیه 4 شیراز که در سال 97-98 در مقطع تحصیلی دهم تا دوازدهم در حال تحصیل بودند، بود. از بین این افراد 30 نفر به صورت پس از غربال­گری بصورت نمونه گیری در دسترس انتخاب و به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل گمارده شدند. پرسشنامه سطوح خود انتقادگری ، پرسشنامه اجتناب شناختی - رفتاری و پرسشنامه افسردگی بک اجرا شدند. گروه آزمایش طی 8 جلسه ۹۰ دقیقه‌ای تحت آموزش گروهی شفقت درمانی قرار گرفتند. داده‌ها به کمک روش آماری تحلیل کوواریانس چند متغیری و با استفاده از نرم ­افزار SPSS-20 مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت.<br /> <strong>یافته­ ها:</strong> نتایج نشان داد میانگین نمرات خود انتقادگری و اجتناب شناختی - رفتاری در گروه آزمایش در مرحله پس­آزمون، نسبت به گروه کنترل تفاوت معنی‏داری داشت. گروه آزمایش نسبت به گروه کنترل کاهش معنی­ داری را در نمرات خود انتقادگری و اجتناب شناختی -رفتاری نشان دادند.<br /> <strong>نتیجه­ گیری:</strong> این یافته‏ ها حاکی از آن است که آموزش گروهی مبتنی بر شفقت خود عامل تأثیرگذار مهمی بر کاهش مؤلفه‌های افسردگی شامل خود انتقادگری و اجتناب شناختی - رفتاری در نوجوانان است.