الگوی ساختاری آسیب کودکی، راهبردهای تنظیم شناختی هیجان و نشانه‌های شخصیت مرزی

Abstract

<strong>مقدمه: </strong>قرار گرفتن در معرض وقایع آسیب زا، قبل و یا در دوران بلوغ پیامدهای منفی بر رشد شخصیت دارد و عامل خطر مهمی برای ابتلا به اختلال شخصیت مرزی محسوب می­شود. هدف پژوهش حاضر تعیین نقش واسطه­ای راهبردهای مثبت و منفی تنظیم شناختی هیجان در رابطه بین آسیب کودکی و نشانه­های شخصیت مرزی بود.<br /> <strong>روش:</strong> روش پژوهش حاضر توصیفی از نوع همبستگی بود. جامعه آماری پژوهش شامل تمام ساکنان منطقه هفت شهر کرج در تابستان سال ۱۳۹۶ بود. ۳۰۰ نفر با گزینش تصادفی انتخاب شدند. ابزار پژوهش شامل پرسشنامه آسیب کودکی(CTQ)؛ پرسشنامه تنظیم شناختی هیجان(CERQ) و سیاهه نشانه­های مرزی (BSL) بود. داده­های پژوهش با استفاده از مدل­یابی معادلات ساختاری تحلیل شدند.<br /> <strong>یافته‌ها:</strong> شاخص­های برازندگی از برازش قابل قبول داده­ها با مدل حمایت کردند. یک ضریب مسیر کل بین آسیب کودکی و شخصیت مرزی (544/0=β، 01/0>P) مشاهده شد. یک ضریب مسیر مستقیم نیز بین راهبردهای منفی تنظیم شناختی هیجانی و شخصیت مرزی (513/0=β، 01/0>P) بدست آمد. یک ضریب مسیر غیرمستقیم هم بین آسیب کودکی و شخصیت مرزی (234/0=β، 01/0>P) آشکار شد.<br /> <strong>نتیجه‌گیری:</strong> به نظر می­رسد آسیب­های دوران کودکی مانع از گسترش توانایی­های سالم تنظیم شناختی هیجانی می­شود. عاطفه منفی در افراد دچار اختلال شخصیت مرزی، آغاز­گر چرخه راهبردهای منفی تنظیم هیجان از جمله نشخوار فکری است و منجر به شدید­تر شدن تفکر خودسرزنش­گرانه و دگرسرزنش­گرانه می­شود که در نهایت نشانه­های اختلال شخصیت مرزی را منجر می­شوند.